Gaza · 2023–2024
Consiglio di Sicurezza · Veto
Diritto Internazionale · In silenzio
Manifesto · 2026
Fondamento giuridico, etico e politico di una rottura necessaria
Il Testo Integrale
Questo manifesto è scritto per due categorie di persone che il discorso pubblico dominante tende artificialmente a contrapporre, e che invece condividono la stessa scommessa morale: che il diritto valga per tutti, senza eccezioni geopolitiche.
È rivolto, in primo luogo, a tutti coloro — di qualsiasi nazionalità, cultura o appartenenza religiosa — che non sono moralmente disposti ad accettare i soprusi commessi dallo Stato di Israele contro le popolazioni civili di Gaza e del Libano. A chi ha visto le immagini del fosforo bianco cadere sulle case e ha deciso che il silenzio non è più una posizione sostenibile. A chi riconosce che l'oppressione sistematica e senza risposta genera violenza — e che attribuire quella violenza esclusivamente agli oppressi, ignorando le condizioni strutturali che la producono, è un atto di cecità morale prima ancora che politica.
È rivolto, in secondo luogo, e con altrettanta forza, a tutti i cittadini israeliani e a tutti gli ebrei della diaspora che vengono oggi discriminati, ostracizzati o colpevolizzati per le azioni di un governo che non hanno scelto, che contestano, o contro cui hanno apertamente lottato. Essi non sono responsabili delle scelte militari e politiche del loro Stato. Identificarli con esse è un errore che questo manifesto rifiuta con la stessa nettezza con cui rifiuta la condotta dello Stato israeliano. La loro voce dissidente non è un'eccezione marginale: è la prova che esiste, dentro la società israeliana, una coscienza critica che merita rispetto e solidarietà, non stigma.
Questi due gruppi non sono in contraddizione. Sono le due facce di un'unica domanda: è possibile che il diritto internazionale venga rispettato, e che nessun essere umano paghi per le colpe che non ha commesso? La risposta di questo manifesto è sì — e la condizione per renderla vera è chiamare le cose con il loro nome.
Il presente manifesto nasce da un atto di coscienza razionale, non da impulso emotivo. Chi sottoscrive questo documento ha osservato, con crescente sgomento intellettuale, l'evolversi di una condotta statale che non può più essere ricondotta alle categorie ordinarie dell'uso della forza in conflitto armato. Il punto di non ritorno è stato l'impiego sistematico e documentato del fosforo bianco su aree civili densamente popolate, arma la cui natura indiscriminata e incendiaria è vietata in modo inequivoco dal diritto internazionale umanitario consuetudinario e convenzionale.
Questa dichiarazione non è un atto di antisemitismo, né di negazione del diritto del popolo ebraico all'esistenza e alla sicurezza. È un atto di fedeltà al diritto internazionale — lo stesso ordinamento che il mondo ha costruito sulle macerie della Seconda Guerra Mondiale con la promessa «mai più». Una promessa che gli Stati firmatari hanno l'obbligo giuridico e morale di onorare, anche quando ciò significa ritirare il riconoscimento a chi tale promessa ha ripetutamente e strutturalmente violato.
Il fosforo bianco (WP — White Phosphorus) è una sostanza chimica che si incendia spontaneamente al contatto con l'ossigeno, bruciando a temperature superiori agli 800°C. Una volta acceso, continua a bruciare finché non esaurisce l'ossigeno disponibile o viene completamente consumato. Se entra in contatto con tessuti umani, penetra in profondità e continua a bruciare internamente, causando lesioni estremamente gravi, spesso letali, e in ogni caso permanenti.
Human Rights Watch ha documentato, con prove fotografiche, video e testimonianze dirette, l'uso di munizioni al fosforo bianco da parte delle Forze di Difesa Israeliane (IDF) in aree densamente popolate della Striscia di Gaza e nel Sud del Libano a partire dall'ottobre 2023. In entrambi i contesti, l'impiego è avvenuto in zone urbane civili, in violazione del principio di distinzione e del divieto di armi ad effetti indiscriminati.
«Israeli forces have used white phosphorus in military operations in Lebanon and Gaza, putting civilians at risk of serious and long-term injuries.» — Human Rights Watch, 12 ottobre 2023
Analoghe verifiche sono state condotte dall'organizzazione Airwaves e da unità investigative dei principali media internazionali (The New York Times Visual Investigations, BBC Verify). L'impiego è stato riconosciuto implicitamente da fonti militari israeliane che ne hanno difeso la legittimità adducendo una presunta conformità al diritto internazionale — tesi che i sottoscritti del presente manifesto ritengono giuridicamente infondata.
L'impiego del fosforo bianco in contesti urbani popolati da civili configura una violazione del Protocollo III alla Convenzione su Certe Armi Convenzionali (CCW, Ginevra 1980), che disciplina le armi incendiarie. In particolare, tale protocollo vieta espressamente l'uso di armi incendiarie aeree o di artiglieria contro concentrazioni di civili, indipendentemente dall'intenzione militare dichiarata.
Pur non essendo il fosforo bianco qualificato formalmente come arma chimica ai sensi della Convenzione sulle Armi Chimiche (CWC, 1993) quando impiegato come agente fumogeno o marcatore, il suo utilizzo deliberato come agente incendiario contro popolazioni civili costituisce un crimine di guerra ai sensi dell'articolo 8 dello Statuto di Roma della Corte Penale Internazionale.
Il diritto internazionale umanitario consuetudinario, codificato nel lavoro del Comitato Internazionale della Croce Rossa (CICR), stabilisce principi vincolanti erga omnes indipendentemente dalla ratifica di specifiche convenzioni. Tra essi:
Il corpus di documentazione prodotto da organizzazioni internazionali, osservatori indipendenti e organi ONU attesta la violazione strutturale e sistematica di ciascuno di questi principi nel contesto delle operazioni militari israeliane a Gaza e in Libano.
La Repubblica del Sudafrica ha depositato, il 29 dicembre 2023, un ricorso contro lo Stato di Israele presso la Corte Internazionale di Giustizia (CIG) ai sensi della Convenzione sul Genocidio del 1948. La CIG, con ordinanza del 26 gennaio 2024, ha riconosciuto la plausibilità delle accuse e disposto misure cautelari, ordinando a Israele di adottare tutte le misure in suo potere per prevenire atti che potrebbero rientrare nell'ambito di applicazione della Convenzione sul Genocidio.
«The Court considers that at least some of the rights claimed by South Africa and for which it is seeking protection are plausible.» — CIG, Ordinanza 26 gennaio 2024, § 54
Il fatto che la massima autorità giudiziaria internazionale non abbia respinto il ricorso sudafricano, ma abbia invece riconosciuto la plausibilità delle accuse di genocidio, rappresenta un dato giuridicamente rilevante di straordinaria gravità che nessuno Stato può ignorare.
Il Procuratore della CPI, Karim Khan, ha richiesto il 21 maggio 2024 l'emissione di mandati di arresto nei confronti del Primo Ministro Benjamin Netanyahu e del Ministro della Difesa Yoav Gallant per crimini di guerra e crimini contro l'umanità. La Camera Preliminare I della CPI ha emesso tali mandati il 21 novembre 2024. Si tratta del primo caso nella storia della Corte in cui mandati di arresto vengono emessi nei confronti dei vertici di un governo occidentale o di un suo alleato strategico.
L'Assemblea Generale delle Nazioni Unite ha adottato, il 18 ottobre 2023, la risoluzione ES-10/21 con 120 voti favorevoli, chiedendo una tregua umanitaria immediata e il rispetto del diritto internazionale. Il Consiglio di Sicurezza è stato paralizzato sistematicamente dall'esercizio del diritto di veto da parte degli Stati Uniti, che hanno bloccato ogni risoluzione vincolante per il cessate il fuoco.
Tale paralisi strutturale non esonera gli Stati membri dal rispetto degli obblighi derivanti dalla Carta delle Nazioni Unite e dal diritto internazionale consuetudinario. Al contrario, essa impone agli Stati che vogliano rispettare l'ordinamento internazionale di agire attraverso gli strumenti giuridici a propria disposizione — tra cui sanzioni, embargo sulle armi, sospensioni da organismi internazionali e il rifiuto di riconoscere come lecita la condotta violativa.
È necessario essere precisi, perché la precisione è la condizione della credibilità. Il diritto internazionale positivo distingue nettamente tra due categorie che il discorso pubblico tende a confondere: l'esistenza di uno Stato come soggetto giuridico e la legittimità della sua condotta. Israele esiste come Stato dal 1948 ed è membro delle Nazioni Unite dal 1949. Nessuna norma del diritto internazionale vigente prevede la cancellazione di uno Stato membro dell'ONU in ragione delle violazioni commesse dai propri organi. Chi sottoscrive questo manifesto lo sa, e non intende sostenere il contrario.
Il «non riconoscimento» invocato in questo documento ha un oggetto preciso e giuridicamente fondato: il rifiuto di riconoscere come lecita, come conforme al diritto internazionale, la condotta dello Stato di Israele nelle operazioni militari a Gaza e in Libano. Questo è esattamente ciò che gli Articoli sulla Responsabilità degli Stati per Fatti Internazionalmente Illeciti (ARSIWA, CDI/ONU 2001) impongono agli altri Stati quando di fronte a violazioni gravi di norme imperative:
Il titolo di questo manifesto — «non riconoscimento dello Stato di Israele» — va letto in questa chiave: non come negazione ontologica dell'esistenza statuale, ma come rifiuto politico e morale di conferire legittimità a una condotta che viola sistematicamente il diritto imperativo. È una formula volutamente netta, scelta per la sua forza di apertura e per la chiarezza del segnale politico che invia. Il contenuto giuridico concreto è quello descritto nella sezione V.
Il precedente sudafricano è spesso citato imprecisamente. È necessario chiarire: la comunità internazionale non ha mai «non riconosciuto» lo Stato del Sudafrica come entità giuridica. Il Sudafrica è rimasto membro dell'ONU anche durante l'apartheid. Ciò che la comunità internazionale ha fatto — e questo è il precedente rilevante — è dichiarare illegittima la condotta del regime, sospendere il Sudafrica dalle agenzie specializzate, imporre un embargo obbligatorio sulle armi (Risoluzione 418, 1977) e isolare progressivamente il governo fino al crollo del sistema dell'apartheid nel 1990. Questo è esattamente il modello che questo manifesto propone di applicare.
Una critica legittima che i sottoscritti non intendono eludere: se il criterio fosse l'uso di armi incendiarie in aree urbane o la violazione del diritto internazionale umanitario, il catalogo degli Stati cui si dovrebbero applicare misure analoghe sarebbe lungo — gli Stati Uniti in Vietnam, Iraq e Yemen; la Russia in Cecenia, Siria e Ucraina; la Francia in Algeria; la Turchia contro la popolazione curda. I sottoscritti riconoscono questa asimmetria e la dichiarano esplicitamente: essa non è una prova di antisemitismo, ma è certamente una prova della selettività con cui il diritto internazionale viene applicato. La risposta corretta non è la paralisi o il silenzio: è l'affermazione che lo stesso standard deve valere per tutti, e che cominciare ad applicarlo — anche a un solo caso — è più onesto che non applicarlo mai.
Se il «non riconoscimento della condotta» è la cornice morale e politica di questo manifesto, le misure qui elencate ne sono il contenuto giuridico concreto. Esse non sono proposte simboliche: sono strumenti già previsti dal diritto internazionale, già applicati in precedenti storici, e già richiesti da esperti ONU, relatori speciali e organizzazioni per i diritti umani.
La Carta delle Nazioni Unite, all'articolo 6, prevede l'espulsione di un membro che abbia persistentemente violato i principi in essa contenuti. Laddove il veto permanente renda impossibile tale procedura, si richiede l'applicazione dell'articolo 5 — sospensione dei diritti e privilegi — attraverso l'Assemblea Generale agendo ai sensi della risoluzione «Uniting for Peace» (Risoluzione 377, 1950).
Si richiede la sospensione dell'adesione israeliana alle agenzie specializzate delle Nazioni Unite (UNESCO, WHO, FAO, UNHRC), nonché a organismi come l'OCSE e il Consiglio d'Europa, fino alla cessazione delle operazioni in violazione del diritto internazionale umanitario e alla cooperazione piena con la CPI.
Si richiede l'adozione di un embargo obbligatorio sulle forniture di armi, munizioni e tecnologie militari a uso duale allo Stato di Israele, analogo a quello adottato nei confronti del Sudafrica nel 1977. Si richiede altresì l'applicazione di sanzioni economiche mirate, con meccanismi di verifica internazionale della loro effettiva implementazione.
I sottoscritti tengono a ribadire con forza una distinzione che ritengono essenziale sul piano sia giuridico che morale: il presente manifesto non è diretto contro il popolo israeliano, contro i cittadini ebrei di Israele o della diaspora, né contro la cultura, la storia o la tradizione ebraica.
Esso è diretto contro le scelte di governo e le condotte militari di uno Stato che, attraverso i propri organi, ha reiteratamente violato il diritto internazionale. La distinzione tra Stato e popolo non è una finezza retorica: è una categoria fondamentale del diritto internazionale, sancita dalla responsabilità degli Stati come entità distinta dalla responsabilità penale individuale dei propri governanti.
Riconosciamo e sosteniamo le voci di quei cittadini israeliani, quella minoranza che dissente, che scende in piazza, che documenta e denuncia le violazioni del proprio governo. Il non riconoscimento dello Stato non è il loro silenzio: è, paradossalmente, uno degli atti più forti di sostegno alla loro causa.
Noi sottoscritti, in virtù della nostra adesione ai principi del diritto internazionale, della Carta delle Nazioni Unite, della Convenzione sul Genocidio del 1948 e dello Statuto di Roma, dichiariamo:
Il fosforo bianco che brucia su Gaza e sul Libano brucia anche la legittimità di un sistema internazionale che chiude gli occhi. Noi non chiudiamo gli occhi.
This manifesto is written for two categories of people whom dominant public discourse tends to artificially oppose, but who in fact share the same moral wager: that the law applies to everyone, without geopolitical exceptions.
It is addressed, first and foremost, to all those — of any nationality, culture or religious affiliation — who are not morally prepared to accept the abuses committed by the State of Israel against civilian populations in Gaza and Lebanon. To those who have seen images of white phosphorus falling on houses and have decided that silence is no longer a tenable position. To those who recognise that systematic and unanswered oppression generates violence — and that attributing that violence exclusively to the oppressed, ignoring the structural conditions that produce it, is an act of moral blindness before it is a political one.
It is addressed, in equal measure and with equal force, to every Israeli citizen and every Jew of the diaspora who is today discriminated against, ostracised or blamed for the actions of a government they did not choose, contest, or have openly fought against. They are not responsible for the military and political choices of their State. Identifying them with those choices is an error this manifesto rejects with the same clarity with which it rejects the conduct of the Israeli State. Their dissenting voice is not a marginal exception: it is proof that there exists, within Israeli society, a critical conscience that deserves respect and solidarity, not stigma.
These two groups are not in contradiction. They are two faces of a single question: is it possible for international law to be respected, and for no human being to pay for the wrongs they have not committed? This manifesto's answer is yes — and the condition for making it true is calling things by their name.
This manifesto arises from an act of rational conscience, not from emotional impulse. Those who sign this document have observed, with growing intellectual dismay, the evolution of a pattern of State conduct that can no longer be explained within the ordinary categories of the use of force in armed conflict. The point of no return was the systematic and documented use of white phosphorus over densely populated civilian areas — a weapon whose indiscriminate and incendiary nature is unequivocally prohibited under customary and conventional international humanitarian law.
This declaration is not an act of antisemitism, nor a denial of the Jewish people's right to existence and security. It is an act of fidelity to international law — the same legal order the world built upon the ruins of the Second World War with the promise of "never again". A promise that signatory States have a legal and moral obligation to honour, even when that means withdrawing recognition from those who have repeatedly and structurally violated it.
White phosphorus (WP) is a chemical substance that ignites spontaneously on contact with oxygen, burning at temperatures above 800°C. Once ignited, it continues to burn until it exhausts available oxygen or is completely consumed. When it comes into contact with human tissue, it penetrates deeply and continues to burn internally, causing extremely serious injuries — often lethal, and in any case permanent.
Human Rights Watch documented, with photographic evidence, videos and direct testimonies, the use of white phosphorus munitions by the Israel Defense Forces (IDF) in densely populated areas of the Gaza Strip and southern Lebanon from October 2023. In both contexts, its use occurred in civilian urban areas, in violation of the principle of distinction and the prohibition of weapons with indiscriminate effects.
"Israeli forces have used white phosphorus in military operations in Lebanon and Gaza, putting civilians at risk of serious and long-term injuries." — Human Rights Watch, 12 October 2023
Similar findings were made by the Airwaves organisation and investigative units of major international media (The New York Times Visual Investigations, BBC Verify). The use was implicitly acknowledged by Israeli military sources who defended its legality by invoking an alleged compliance with international law — a claim that the signatories of this manifesto consider legally unfounded.
The use of white phosphorus in civilian urban areas constitutes a violation of Protocol III to the Convention on Certain Conventional Weapons (CCW, Geneva 1980), which governs incendiary weapons. In particular, this Protocol expressly prohibits the use of air-delivered or artillery-launched incendiary weapons against concentrations of civilians, regardless of the stated military intent.
Although white phosphorus is not formally classified as a chemical weapon under the Chemical Weapons Convention (CWC, 1993) when used as a smoke screen or marker, its deliberate use as an incendiary agent against civilian populations constitutes a war crime under Article 8 of the Rome Statute of the International Criminal Court.
Customary international humanitarian law, codified in the work of the International Committee of the Red Cross (ICRC), establishes binding principles erga omnes regardless of the ratification of specific conventions. Among them:
The body of documentation produced by international organisations, independent observers and UN bodies attests to the structural and systematic violation of each of these principles in the context of Israeli military operations in Gaza and Lebanon.
The Republic of South Africa filed, on 29 December 2023, a case against the State of Israel before the International Court of Justice (ICJ) under the 1948 Genocide Convention. The ICJ, by order of 26 January 2024, found the allegations plausible and issued provisional measures, ordering Israel to take all measures within its power to prevent acts that could fall within the scope of the Genocide Convention.
"The Court considers that at least some of the rights claimed by South Africa and for which it is seeking protection are plausible." — ICJ, Order of 26 January 2024, § 54
The fact that the highest international judicial authority did not dismiss the South African application, but instead found the genocide allegations plausible, represents a legally relevant datum of extraordinary gravity that no State can ignore.
The ICC Prosecutor, Karim Khan, requested on 21 May 2024 the issuance of arrest warrants against Prime Minister Benjamin Netanyahu and Defence Minister Yoav Gallant for war crimes and crimes against humanity. Pre-Trial Chamber I of the ICC issued those warrants on 21 November 2024. This is the first case in the Court's history in which arrest warrants have been issued against the leadership of a Western government or its strategic ally.
The United Nations General Assembly adopted, on 18 October 2023, Resolution ES-10/21 with 120 votes in favour, calling for an immediate humanitarian truce and respect for international law. The Security Council has been systematically paralysed by the United States' exercise of its veto power, blocking every binding ceasefire resolution.
This structural paralysis of the Security Council does not exempt Member States from their obligations under the UN Charter and customary international law. On the contrary, it requires States committed to upholding the international order to act through the legal instruments at their disposal — including sanctions, arms embargoes, suspensions from international bodies, and the refusal to recognise the violating conduct as lawful.
Precision is required, because precision is the condition of credibility. Positive international law draws a sharp distinction between two categories that public discourse tends to conflate: the existence of a State as a legal entity and the legitimacy of its conduct. Israel has existed as a State since 1948 and has been a member of the United Nations since 1949. No rule of current international law provides for the cancellation of a UN member State on account of violations committed by its organs. Those who sign this manifesto are aware of this, and do not intend to argue otherwise.
The "non-recognition" invoked in this document has a precise and legally grounded object: the refusal to recognise as lawful, as conforming to international law, the conduct of the State of Israel in its military operations in Gaza and Lebanon. This is precisely what the Articles on State Responsibility for Internationally Wrongful Acts (ARSIWA, ILC/UN 2001) require of other States in the face of serious violations of peremptory norms:
The title of this manifesto — "non-recognition of the State of Israel" — is to be read in this light: not as an ontological denial of statehood, but as a political and moral refusal to confer legitimacy on conduct that systematically violates peremptory law. It is a deliberately sharp formula, chosen for its opening force and the clarity of the political signal it sends. The concrete legal content is that described in Section V.
The South African precedent is often cited imprecisely. It must be clarified: the international community never "did not recognise" the State of South Africa as a legal entity. South Africa remained a UN member even during apartheid. What the international community did — and this is the relevant precedent — was to declare the regime's conduct illegitimate, suspend South Africa from specialised agencies, impose a mandatory arms embargo (Resolution 418, 1977) and progressively isolate the government until the apartheid system collapsed in 1990. This is precisely the model this manifesto proposes to apply.
A legitimate criticism the signatories do not intend to evade: if the criterion were the use of incendiary weapons in urban areas or violations of international humanitarian law, the catalogue of States to which analogous measures should apply would be long — the United States in Vietnam, Iraq and Yemen; Russia in Chechnya, Syria and Ukraine; France in Algeria; Turkey against the Kurdish population. The signatories acknowledge this asymmetry and declare it explicitly: it is not proof of antisemitism, but it is certainly proof of the selectivity with which international law is applied. The correct response to this asymmetry is not paralysis or silence: it is the affirmation that the same standard must apply to all, and that beginning to apply it — even in one case — is more honest than never applying it at all.
If the "non-recognition of conduct" is the moral and political framework of this manifesto, the measures listed here are its concrete legal content. They are not symbolic proposals: they are instruments already provided for in international law, already applied in historical precedents, and already called for by UN experts, special rapporteurs and human rights organisations.
The UN Charter, Article 6, provides for the expulsion of a member that has persistently violated the principles contained therein. Where the permanent veto makes that procedure impossible, Article 5 — suspension of rights and privileges — is to be applied through the General Assembly acting under the "Uniting for Peace" resolution (Resolution 377, 1950).
Suspension of Israel's membership in UN specialised agencies (UNESCO, WHO, FAO, UNHRC) and bodies such as the OECD and the Council of Europe is demanded, until the cessation of operations in violation of international humanitarian law and full cooperation with the ICC.
A mandatory embargo on arms supplies, ammunition and dual-use military technologies to the State of Israel is demanded, analogous to that adopted against South Africa in 1977. Targeted economic sanctions are also demanded, with international verification mechanisms for their effective implementation.
The signatories wish to reaffirm forcefully a distinction they consider essential both legally and morally: this manifesto is not directed against the Israeli people, against Jewish citizens of Israel or the diaspora, nor against Jewish culture, history or tradition.
It is directed against the governmental choices and military conduct of a State that, through its organs, has repeatedly violated international law. The distinction between State and people is not a rhetorical nicety: it is a fundamental category of international law, enshrined in State responsibility as an entity distinct from the individual criminal responsibility of its rulers.
We recognise and support the voices of those Israeli citizens — that dissenting minority — who take to the streets, document and denounce their government's violations. Non-recognition of the State is not their silencing: it is, paradoxically, one of the strongest acts of support for their cause.
We, the undersigned, by virtue of our commitment to the principles of international law, the UN Charter, the 1948 Genocide Convention and the Rome Statute, declare:
The white phosphorus burning over Gaza and Lebanon also burns the legitimacy of an international system that looks away. We do not look away.
Ce manifeste est écrit pour deux catégories de personnes que le discours public dominant tend artificiellement à opposer, mais qui partagent en réalité le même pari moral : que le droit vaille pour tous, sans exceptions géopolitiques.
Il s'adresse, en premier lieu, à tous ceux — de toute nationalité, culture ou appartenance religieuse — qui ne sont pas moralement disposés à accepter les abus commis par l'État d'Israël contre les populations civiles de Gaza et du Liban. À ceux qui ont vu les images du phosphore blanc tomber sur les maisons et ont décidé que le silence n'est plus une position tenable. À ceux qui reconnaissent que l'oppression systématique et sans réponse engendre la violence — et qu'attribuer cette violence exclusivement aux opprimés, en ignorant les conditions structurelles qui la produisent, est un acte de cécité morale avant d'être politique.
Il s'adresse, en second lieu et avec une force égale, à chaque citoyen israélien et à chaque juif de la diaspora qui est aujourd'hui discriminé, ostracisé ou culpabilisé pour les actions d'un gouvernement qu'il n'a pas choisi, qu'il conteste ou contre lequel il a ouvertement lutté. Ils ne sont pas responsables des choix militaires et politiques de leur État. Les identifier à ces choix est une erreur que ce manifeste rejette avec la même netteté qu'il rejette la conduite de l'État israélien.
Ces deux groupes ne sont pas en contradiction. Ils sont les deux faces d'une seule question : est-il possible que le droit international soit respecté, et qu'aucun être humain ne paye pour les fautes qu'il n'a pas commises ? La réponse de ce manifeste est oui — et la condition pour la rendre vraie est d'appeler les choses par leur nom.
Ce manifeste naît d'un acte de conscience rationnelle, non d'une impulsion émotionnelle. Ceux qui souscrivent à ce document ont observé, avec un étonnement intellectuel croissant, l'évolution d'une conduite étatique qui ne peut plus être ramenée aux catégories ordinaires de l'usage de la force en conflit armé. Le point de non-retour a été l'emploi systématique et documenté du phosphore blanc sur des zones civiles densément peuplées — une arme dont la nature indiscriminée et incendiaire est interdite de façon non équivoque par le droit international humanitaire coutumier et conventionnel.
Cette déclaration n'est pas un acte d'antisémitisme, ni un déni du droit du peuple juif à l'existence et à la sécurité. C'est un acte de fidélité au droit international — le même ordre juridique que le monde a construit sur les ruines de la Seconde Guerre mondiale avec la promesse « plus jamais ». Une promesse que les États signataires ont l'obligation juridique et morale d'honorer, même lorsque cela signifie retirer la reconnaissance à ceux qui ont répétée et structurellement violé cette promesse.
Le phosphore blanc (WP) est une substance chimique qui s'enflamme spontanément au contact de l'oxygène, brûlant à des températures supérieures à 800°C. Une fois enflammé, il continue de brûler jusqu'à épuisement de l'oxygène disponible ou jusqu'à sa consommation totale. S'il entre en contact avec des tissus humains, il pénètre en profondeur et continue à brûler en interne, causant des lésions extrêmement graves, souvent mortelles, et en tout cas permanentes.
Human Rights Watch a documenté, avec des preuves photographiques, des vidéos et des témoignages directs, l'utilisation de munitions au phosphore blanc par les Forces de défense israéliennes (FDI) dans des zones densément peuplées de la bande de Gaza et du sud du Liban à partir d'octobre 2023. Dans les deux contextes, l'emploi a eu lieu dans des zones urbaines civiles, en violation du principe de distinction et de l'interdiction des armes à effets indiscriminés.
« Israeli forces have used white phosphorus in military operations in Lebanon and Gaza, putting civilians at risk of serious and long-term injuries. » — Human Rights Watch, 12 octobre 2023
L'emploi du phosphore blanc dans des contextes urbains peuplés de civils constitue une violation du Protocole III à la Convention sur certaines armes classiques (CCW, Genève 1980). Même s'il n'est pas formellement qualifié d'arme chimique lorsqu'il est utilisé comme agent fumigène, son utilisation délibérée comme agent incendiaire contre des populations civiles constitue un crime de guerre au sens de l'article 8 du Statut de Rome.
La République d'Afrique du Sud a déposé, le 29 décembre 2023, une requête contre l'État d'Israël devant la Cour internationale de Justice (CIJ). La CIJ, par ordonnance du 26 janvier 2024, a reconnu la plausibilité des accusations de génocide et prononcé des mesures conservatoires.
« The Court considers that at least some of the rights claimed by South Africa and for which it is seeking protection are plausible. » — CIJ, Ordonnance du 26 janvier 2024, § 54
La Chambre préliminaire I de la CPI a délivré, le 21 novembre 2024, des mandats d'arrêt contre le Premier ministre Netanyahu et le ministre de la Défense Gallant pour crimes de guerre et crimes contre l'humanité. C'est la première fois dans l'histoire de la Cour que de tels mandats sont émis contre les dirigeants d'un gouvernement occidental ou de l'un de ses alliés stratégiques.
L'Assemblée générale des Nations Unies a adopté, le 18 octobre 2023, la résolution ES-10/21 avec 120 voix pour. Le Conseil de sécurité a été systématiquement paralysé par le veto des États-Unis, bloquant toute résolution contraignante de cessez-le-feu.
La « non-reconnaissance » invoquée ici a un objet précis et juridiquement fondé : le refus de reconnaître comme licite la conduite de l'État d'Israël dans ses opérations militaires à Gaza et au Liban. C'est exactement ce que les Articles sur la responsabilité de l'État (ARSIWA, CDI/ONU 2001) imposent aux autres États face aux violations graves de normes impératives :
Le titre de ce manifeste — « non-reconnaissance de l'État d'Israël » — est à lire dans cette clé : non comme une négation ontologique de l'existence étatique, mais comme un refus politique et moral de conférer une légitimité à une conduite qui viole systématiquement le droit impératif.
La communauté internationale n'a jamais « non-reconnu » l'État d'Afrique du Sud comme entité juridique. Ce qu'elle a fait — et c'est le précédent pertinent — c'est déclarer illégitime la conduite du régime, suspendre l'Afrique du Sud des agences spécialisées, imposer un embargo obligatoire sur les armes (Résolution 418, 1977) et isoler progressivement le gouvernement jusqu'à l'effondrement de l'apartheid en 1990. C'est exactement le modèle que ce manifeste propose d'appliquer.
Les signataires reconnaissent explicitement que si le critère était l'utilisation d'armes incendiaires en zones urbaines, d'autres États mériteraient des mesures analogues — les États-Unis, la Russie, la France, la Turquie. Cette asymétrie n'est pas une preuve d'antisémitisme, mais elle est une preuve de la sélectivité avec laquelle le droit international est appliqué. La réponse correcte n'est pas la paralysie : c'est l'affirmation que le même standard doit valoir pour tous.
Application de l'article 5 de la Charte — suspension des droits et privilèges — par l'Assemblée générale agissant en vertu de la résolution « Uniting for Peace » (Résolution 377, 1950).
Suspension de l'adhésion d'Israël à l'UNESCO, à l'OMS, à la FAO, au Conseil des droits de l'homme de l'ONU, à l'OCDE et au Conseil de l'Europe, jusqu'à la cessation des opérations violant le droit international humanitaire.
Adoption d'un embargo obligatoire sur les fournitures d'armes, de munitions et de technologies militaires à double usage à l'État d'Israël, analogue à celui adopté contre l'Afrique du Sud en 1977. Application de sanctions économiques ciblées avec des mécanismes de vérification internationale.
Ce manifeste n'est pas dirigé contre le peuple israélien, contre les citoyens juifs d'Israël ou de la diaspora, ni contre la culture, l'histoire ou la tradition juive. Il est dirigé contre les choix gouvernementaux et les conduites militaires d'un État qui, à travers ses organes, a réitérément violé le droit international.
Nous reconnaissons et soutenons les voix de ces citoyens israéliens — cette minorité qui dissent, qui descend dans la rue, qui documente et dénonce les violations de son gouvernement. La non-reconnaissance de l'État n'est pas leur silence : c'est, paradoxalement, l'un des actes les plus forts de soutien à leur cause.
Nous, soussignés, en vertu de notre adhésion aux principes du droit international, de la Charte des Nations Unies, de la Convention sur le génocide de 1948 et du Statut de Rome, déclarons :
Le phosphore blanc qui brûle sur Gaza et le Liban brûle aussi la légitimité d'un système international qui ferme les yeux. Nous ne fermons pas les yeux.
Dieses Manifest richtet sich an zwei Gruppen, die der öffentliche Diskurs künstlich gegeneinander ausspielt, die jedoch dieselbe moralische Wette teilen: dass das Recht für alle gilt, ohne geopolitische Ausnahmen.
Es richtet sich, erstens, an all jene — gleich welcher Nationalität, Kultur oder religiösen Zugehörigkeit —, die moralisch nicht bereit sind, die dokumentierten Übergriffe des Staates Israel gegen die Zivilbevölkerung in Gaza und im Libanon zu akzeptieren. An jene, die Bilder von weißem Phosphor sahen, der auf Häuser fiel, und entschieden haben, dass Schweigen keine haltbare Position mehr ist.
Es richtet sich, mit gleicher Kraft, an jeden israelischen Staatsbürger und jeden Juden der Diaspora, der heute wegen der Handlungen einer Regierung diskriminiert wird, die er nicht gewählt hat, der er widerspricht oder gegen die er offen gekämpft hat. Sie tragen keine Verantwortung für die militärischen und politischen Entscheidungen ihres Staates.
Diese beiden Gruppen sind kein Widerspruch. Sie sind die zwei Seiten einer einzigen Frage: Ist es möglich, dass das Völkerrecht respektiert wird und kein Mensch für Vergehen zahlt, die er nicht begangen hat? Die Antwort dieses Manifests lautet ja — und die Bedingung, sie wahr zu machen, ist, die Dinge beim Namen zu nennen.
Dieses Manifest entsteht aus einem Akt rationalen Gewissens, nicht aus emotionalem Impuls. Die Unterzeichnenden haben mit wachsendem intellektuellem Entsetzen die Entwicklung staatlichen Verhaltens beobachtet, das nicht mehr in die gewöhnlichen Kategorien des Einsatzes von Gewalt im bewaffneten Konflikt einzuordnen ist. Der Punkt, von dem es kein Zurück gibt, war der systematische und dokumentierte Einsatz von Weißphosphor über dicht besiedelten Zivilgebieten — eine Waffe, deren wahlloser und brandstiftender Charakter durch das humanitäre Völkergewohnheitsrecht und das vertragliche humanitäre Völkerrecht unmissverständlich verboten ist.
Diese Erklärung ist kein Akt des Antisemitismus, noch eine Leugnung des Rechts des jüdischen Volkes auf Existenz und Sicherheit. Sie ist ein Akt der Treue zum Völkerrecht — derselben Rechtsordnung, die die Welt auf den Trümmern des Zweiten Weltkriegs mit dem Versprechen „Nie wieder" errichtet hat.
Weißphosphor (WP) ist eine chemische Substanz, die bei Kontakt mit Sauerstoff spontan entzündet und bei über 800°C brennt. Einmal entzündet, brennt er weiter, bis der verfügbare Sauerstoff erschöpft ist oder er vollständig verbraucht ist. Kommt er in Kontakt mit menschlichem Gewebe, dringt er tief ein und brennt innerlich weiter, was extrem schwere Verletzungen verursacht — oft tödlich und in jedem Fall dauerhaft.
Human Rights Watch hat mit fotografischen Beweisen, Videos und Direktzeugenberichten den Einsatz von Weißphosphormunition durch die israelischen Streitkräfte (IDF) in dicht besiedelten Gebieten des Gazastreifens und des Südlibanon ab Oktober 2023 dokumentiert. In beiden Kontexten erfolgte der Einsatz in zivilen Stadtgebieten, unter Verletzung des Unterscheidungsgrundsatzes.
„Israeli forces have used white phosphorus in military operations in Lebanon and Gaza, putting civilians at risk of serious and long-term injuries." — Human Rights Watch, 12. Oktober 2023
Der Einsatz von Weißphosphor in zivilen Stadtgebieten stellt eine Verletzung des Protokolls III zum Übereinkommen über bestimmte konventionelle Waffen (CCW, Genf 1980) dar. Sein vorsätzlicher Einsatz als Brandsatz gegen Zivilbevölkerung stellt ein Kriegsverbrechen im Sinne von Artikel 8 des Römischen Statuts dar.
Der Internationale Gerichtshof (IGH) erkannte am 26. Januar 2024 die von Südafrika gegen Israel erhobenen Völkermordvorwürfe als plausibel an und ordnete einstweilige Maßnahmen an.
„The Court considers that at least some of the rights claimed by South Africa and for which it is seeking protection are plausible." — IGH, Beschluss vom 26. Januar 2024, § 54
Der IStGH erließ am 21. November 2024 Haftbefehle gegen Premierminister Netanyahu und Verteidigungsminister Gallant wegen Kriegsverbrechen und Verbrechen gegen die Menschlichkeit. Es ist das erste Mal in der Geschichte des Gerichts, dass Haftbefehle gegen die Führung einer westlichen Regierung oder eines ihrer strategischen Verbündeten erlassen wurden.
Die Generalversammlung der Vereinten Nationen verabschiedete am 18. Oktober 2023 die Resolution ES-10/21 mit 120 Ja-Stimmen. Der Sicherheitsrat wurde systematisch durch das US-Veto blockiert, das jede verbindliche Waffenstillstandsresolution verhinderte.
Die hier invozierte „Nichtanerkennung" hat einen präzisen und rechtlich begründeten Gegenstand: die Weigerung, das Verhalten des Staates Israel in seinen Militäroperationen in Gaza und im Libanon als rechtmäßig anzuerkennen. Die Artikel zur Staatenverantwortlichkeit (ARSIWA, ILC/UN 2001) verpflichten andere Staaten:
Der Titel dieses Manifests — „Nichtanerkennung des Staates Israel" — ist in diesem Sinne zu lesen: nicht als ontologische Verneinung der Staatlichkeit, sondern als politische und moralische Weigerung, einem Verhalten, das systematisch zwingendes Recht verletzt, Legitimität zu verleihen.
Die internationale Gemeinschaft hat den Staat Südafrika nie als juristische Einheit „nicht anerkannt". Was sie tat — und das ist der relevante Präzedenzfall — war, die Verhaltensweise des Regimes als unrechtmäßig zu erklären, Südafrika aus Sonderorganisationen auszuschließen, ein obligatorisches Waffenembargo zu verhängen (Resolution 418, 1977) und die Regierung schrittweise zu isolieren. Das ist genau das Modell, das dieses Manifest vorschlägt.
Die Unterzeichnenden erkennen explizit an, dass andere Staaten — die USA, Russland, Frankreich, die Türkei — ähnliche Maßnahmen verdienten. Diese Asymmetrie ist kein Beweis für Antisemitismus, wohl aber ein Beweis für die Selektivität der Völkerrechtsanwendung. Die richtige Antwort ist nicht Lähmung: Es ist die Bekräftigung, dass derselbe Maßstab für alle gelten muss.
Anwendung von Artikel 5 der UN-Charta — Suspendierung von Rechten und Privilegien — durch die Generalversammlung gemäß der Resolution „Uniting for Peace" (Resolution 377, 1950).
Suspendierung der israelischen Mitgliedschaft in UNESCO, WHO, FAO, UNHRC, OECD und Europarat bis zur Einstellung der Operationen, die gegen das humanitäre Völkerrecht verstoßen.
Einführung eines obligatorischen Embargos für Waffenlieferungen, Munition und militärische Dual-Use-Technologien an den Staat Israel, analog zu dem 1977 gegen Südafrika verhängten. Gezielte Wirtschaftssanktionen mit internationalen Überprüfungsmechanismen.
Dieses Manifest richtet sich nicht gegen das israelische Volk, gegen jüdische Bürger Israels oder der Diaspora, noch gegen die jüdische Kultur, Geschichte oder Tradition. Es richtet sich gegen die Regierungsentscheidungen und das militärische Verhalten eines Staates, der durch seine Organe wiederholt gegen das Völkerrecht verstoßen hat.
Wir erkennen die Stimmen jener israelischen Bürger an und unterstützen sie — jene dissentierenden Minderheit, die auf die Straße geht, Verletzungen dokumentiert und verurteilt. Die Nichtanerkennung des Staates ist nicht ihr Schweigen: Es ist paradoxerweise einer der stärksten Akte der Unterstützung für ihre Sache.
Wir, die Unterzeichnenden, erklären kraft unserer Verpflichtung gegenüber den Grundsätzen des Völkerrechts, der UN-Charta, der Völkermordkonvention von 1948 und dem Römischen Statut:
Der weiße Phosphor, der über Gaza und dem Libanon brennt, verbrennt auch die Legitimität eines internationalen Systems, das wegschaut. Wir schauen nicht weg.
本宣言写给两类人——主流话语往往将他们人为对立，但他们其实共享同一道德赌注：法律对所有人有效，不存在地缘政治例外。
首先，本宣言面向所有人——无论国籍、文化或宗教归属——他们在道德上无法接受以色列国对加沙和黎巴嫩平民的暴行。面向那些看见白磷弹落在民房上的画面，决定沉默不再是可持续立场的人。面向那些认识到系统性的无回应的压迫会产生暴力的人。
其次，以同等力度，本宣言面向每一位因本国政府的行为而遭受歧视的以色列公民和流散犹太人——无论他们是否曾选择这届政府、是否反对它、或是否公开与之抗争。他们不应为国家的军事和政治选择负责。
这两类人并不矛盾。他们是同一个问题的两面：国际法能否被遵守，且没有任何人为自己未犯下的罪过付出代价？本宣言的回答是肯定的——而实现这一点的条件，是直呼其名。
本宣言出于理性良知，而非情绪冲动。签署本文件者以日益深重的理智震惊，观察了一种国家行为模式的演变——这种行为已无法再用武装冲突中使用武力的普通范畴来解释。不可挽回的转折点，是在人口密集的平民区系统性、有据可查地使用白磷弹——这种武器无差别且燃烧的性质，被习惯国际人道法和条约国际人道法明确禁止。
本声明不是反犹太主义行为，也不是否认犹太民族生存权和安全权。这是对国际法忠诚的行为——世界正是在这一法律秩序之上，在二战废墟中以"永不再发"的承诺建立起来的。签署国有法律和道德义务兑现这一承诺，即便这意味着撤回对那些一再从根本上违反这一承诺者的承认。
白磷（WP）是一种与氧气接触后自燃的化学物质，燃烧温度超过800°C。一旦点燃，它会持续燃烧直至耗尽氧气或完全消耗。接触人体组织时，它会深度渗透并在体内持续燃烧，造成极为严重、往往致命且永久性的创伤。
人权观察（HRW）以照片证据、视频和直接证词，记录了以色列国防军自2023年10月起在加沙地带和黎巴嫩南部人口密集地区使用白磷弹药的行为。两种情境下，这一使用均发生于平民城市区域，违反了区分原则和禁止无差别效应武器的规定。
«Israeli forces have used white phosphorus in military operations in Lebanon and Gaza, putting civilians at risk of serious and long-term injuries.» — 人权观察，2023年10月12日
在平民城市区域使用白磷构成对《特定常规武器公约》第三议定书（CCW，日内瓦1980年）的违反。在平民中蓄意用作燃烧剂，构成《罗马规约》第8条规定的战争罪。
国际法院（ICJ）于2024年1月26日认定南非对以色列提出的种族灭绝指控具有可信度，并发布临时措施命令。
«The Court considers that at least some of the rights claimed by South Africa and for which it is seeking protection are plausible.» — 国际法院，2024年1月26日命令，第54段
国际刑事法院（ICC）于2024年11月21日就战争罪和危害人类罪对以色列总理内塔尼亚胡和国防部长加兰特发出逮捕令。这是该法院历史上首次对西方政府或其战略盟友领导层发出逮捕令。
联合国大会于2023年10月18日以120票通过ES-10/21号决议，要求立即实施人道主义停火。安理会因美国行使否决权而系统性陷入瘫痪，阻止了任何具有约束力的停火决议。
需要精确，因为精确是可信度的前提。本文件援引的"不承认"有精确且有法律依据的对象：拒绝承认以色列国在加沙和黎巴嫩军事行动中的行为合法、符合国际法。这正是《国家责任条款》（ARSIWA，国际法委员会/联合国2001年）在面对严重违反强制性规范时对其他国家的要求：
本宣言的标题——"不承认以色列国"——应在此框架下理解：不是对国家存在的本体论否定，而是政治和道德上拒绝赋予系统性违反强行法的行为以合法性。
国际社会从未在法律意义上"不承认"南非国家。南非在种族隔离期间仍是联合国成员。国际社会所做的——这才是相关先例——是宣布该政权的行为不合法、暂停南非参与专门机构、强制武器禁运（第418号决议，1977年），并逐步孤立政府直至1990年种族隔离制度崩溃。这正是本宣言所提议效仿的模式。
签署者明确承认：若以在城市地区使用燃烧武器为标准，应受类似措施的国家名单会很长——越战、伊拉克、也门中的美国；车臣、叙利亚、乌克兰中的俄罗斯；阿尔及利亚的法国；针对库尔德人的土耳其。这种不对称性不是反犹太主义的证明，但确实证明了国际法适用的选择性。正确回应不是瘫痪：而是申明同一标准必须适用于所有人。
通过联合国大会依据"联合一致共谋和平"决议（第377号决议，1950年）采取行动，适用《联合国宪章》第5条——暂停权利和特权。
暂停以色列在联合国专门机构（教科文组织、世卫组织、粮农组织、人权理事会）以及经合组织、欧洲委员会的成员资格，直至停止违反国际人道法的行动并与国际刑事法院全面合作。
对以色列国实施强制性武器、弹药和军民两用军事技术供应禁运，类似于1977年对南非采取的措施。实施有针对性的经济制裁，并建立国际核查机制。
本宣言不针对以色列人民、以色列或流散地的犹太公民，也不针对犹太文化、历史或传统。它针对的是一个国家通过其机构反复违反国际法的政府选择和军事行为。
我们承认并支持那些异见的以色列公民——那个上街、记录并谴责本国政府违法行为的少数群体。对国家的不承认不是他们的沉默：矛盾的是，这是支持他们事业最有力的行动之一。
我们签署人，基于我们对国际法原则、《联合国宪章》、1948年《灭绝种族罪公约》和《罗马规约》的承诺，声明：
在加沙和黎巴嫩燃烧的白磷，也在燃烧着一个选择外视的国际体系的合法性。我们不会外视。
كُتب هذا البيان لفئتين من الناس تميل الخطابات السائدة إلى تعارضهما بشكل مصطنع، بينما يتشاركان في الواقع نفس الرهان الأخلاقي: أن يكون القانون سارياً على الجميع، دون استثناءات جيوسياسية.
يتوجه، أولاً، إلى كل من لا يستطيع أخلاقياً قبول الانتهاكات الموثقة التي يرتكبها دولة إسرائيل بحق المدنيين في غزة ولبنان. إلى من رأى صور الفوسفور الأبيض يتساقط على البيوت وقرر أن الصمت لم يعد موقفاً قابلاً للدفاع عنه.
ويتوجه، بالقدر ذاته من القوة، إلى كل مواطن إسرائيلي وكل يهودي في الشتات يتعرض اليوم للتمييز بسبب أفعال حكومة لم يخترها، أو يعارضها، أو ناضل ضدها علناً. إنهم لا يتحملون المسؤولية عن الخيارات العسكرية والسياسية لدولتهم.
هاتان الفئتان ليستا في تناقض. إنهما وجهان لسؤال واحد: هل من الممكن احترام القانون الدولي، وألا يدفع أي إنسان ثمن جرائم لم يرتكبها؟ جواب هذا البيان نعم — وشرط تحقيق ذلك هو تسمية الأشياء بمسمياتها.
وُلد هذا البيان من فعل وجداني عقلاني، لا من اندفاع عاطفي. لاحظ الموقعون على هذا الوثيقة، بدهشة فكرية متصاعدة، تطور نمط من السلوك الدولاتي لا يمكن بعد الآن إدراجه في الفئات الاعتيادية لاستخدام القوة في النزاع المسلح. نقطة اللاعودة كانت الاستخدام المنهجي والموثق للفوسفور الأبيض فوق المناطق المدنية المكتظة بالسكان — وهو سلاح تُحظر طبيعته العشوائية والحارقة بشكل لا لبس فيه بموجب القانون الإنساني الدولي العرفي والاتفاقي.
هذا الإعلان ليس فعلاً معادياً للسامية، ولا إنكاراً لحق الشعب اليهودي في الوجود والأمن. إنه فعل وفاء للقانون الدولي — ذلك النظام القانوني الذي بنى العالم على أنقاض الحرب العالمية الثانية بوعد «لن يحدث ذلك مرة أخرى».
الفوسفور الأبيض (WP) مادة كيميائية تشتعل تلقائياً عند ملامستها الأكسجين، وتحترق بدرجات حرارة تتجاوز 800 درجة مئوية. بمجرد اشتعاله، يستمر في الاحتراق حتى ينفد الأكسجين المتاح أو يُستهلك كلياً. عند ملامسته للأنسجة البشرية، يخترقها في العمق ويستمر في الحرق داخلياً، مسبباً إصابات بالغة الشدة، غالباً ما تكون مميتة وفي كل الأحوال دائمة.
وثّقت منظمة هيومن رايتس ووتش، بأدلة مصورة وفيديوهات وشهادات مباشرة، استخدام قوات الدفاع الإسرائيلية (جيش الدفاع الإسرائيلي) لذخائر الفوسفور الأبيض في مناطق مكتظة بالسكان في قطاع غزة وجنوب لبنان منذ أكتوبر 2023.
«وظّفت القوات الإسرائيلية الفوسفور الأبيض في عملياتها العسكرية في لبنان وغزة، مما عرّض المدنيين لخطر إصابات خطيرة وطويلة الأمد.» — هيومن رايتس ووتش، 12 أكتوبر 2023
يُشكّل استخدام الفوسفور الأبيض في المناطق الحضرية المأهولة بالمدنيين انتهاكاً للبروتوكول الثالث لاتفاقية الأسلحة التقليدية (CCW، جنيف 1980). يُشكّل استخدامه المتعمد كعامل حارق ضد المدنيين جريمة حرب بموجب المادة 8 من نظام روما الأساسي.
اعترفت محكمة العدل الدولية في 26 يناير 2024 بمعقولية اتهامات الإبادة الجماعية التي تقدمت بها جنوب أفريقيا ضد إسرائيل، وأصدرت تدابير احترازية.
«ترى المحكمة أن بعض الحقوق التي تطالب بها جنوب أفريقيا وتسعى إلى حمايتها معقولة على الأقل.» — محكمة العدل الدولية، أمر 26 يناير 2024، § 54
أصدرت المحكمة الجنائية الدولية في 21 نوفمبر 2024 أوامر اعتقال بحق رئيس الوزراء نتنياهو ووزير الدفاع غالانت بتهم جرائم حرب وجرائم ضد الإنسانية. هذه هي المرة الأولى في تاريخ المحكمة التي تُصدر فيها أوامر اعتقال بحق قيادة حكومة غربية أو حليف استراتيجي لها.
اعتمدت الجمعية العامة للأمم المتحدة في 18 أكتوبر 2023 القرار ES-10/21 بـ 120 صوتاً. ظل مجلس الأمن مشلولاً منهجياً بسبب حق النقض الأمريكي، الذي أعاق كل قرار ملزم لوقف إطلاق النار.
«عدم الاعتراف» المُستحضَر هنا له موضوع محدد ومرتكز قانونياً: رفض الاعتراف بمشروعية تصرف الدولة الإسرائيلية في عملياتها العسكرية في غزة ولبنان. هذا تحديداً ما تفرضه مواد المسؤولية الدولية للدول (ARSIWA، لجنة القانون الدولي/الأمم المتحدة 2001) على الدول الأخرى:
عنوان هذا البيان — «عدم الاعتراف بدولة إسرائيل» — يجب قراءته في هذا الضوء: ليس كإنكار وجودي للكيان الدولاتي، بل كرفض سياسي وأخلاقي لمنح الشرعية لسلوك ينتهك القانون الآمر بشكل منهجي.
لم يُقدِم المجتمع الدولي قط على «عدم الاعتراف» بدولة جنوب أفريقيا ككيان قانوني. ما فعله — وهذه هي السابقة ذات الصلة — هو الإعلان عن عدم مشروعية سلوك النظام، وتعليق عضوية جنوب أفريقيا في الوكالات المتخصصة، وفرض حظر أسلحة إلزامي (القرار 418، 1977)، وعزل الحكومة تدريجياً حتى انهار نظام الفصل العنصري عام 1990. هذا هو النموذج الذي يقترح هذا البيان تطبيقه.
يعترف الموقعون صراحةً بأن دولاً أخرى — الولايات المتحدة وروسيا وفرنسا وتركيا — تستحق تدابير مماثلة. هذا التفاوت ليس دليلاً على معاداة السامية، لكنه بالتأكيد دليل على انتقائية تطبيق القانون الدولي. الرد الصحيح ليس الشلل: بل تأكيد أن نفس المعيار يجب أن يسري على الجميع.
تطبيق المادة 5 من ميثاق الأمم المتحدة — تعليق الحقوق والامتيازات — من خلال الجمعية العامة العاملة بموجب قرار «الاتحاد من أجل السلام» (القرار 377، 1950).
تعليق عضوية إسرائيل في الوكالات المتخصصة للأمم المتحدة (اليونسكو، ومنظمة الصحة العالمية، والفاو، ومجلس حقوق الإنسان)، ومنظمة التعاون الاقتصادي والتنمية، ومجلس أوروبا، حتى توقف العمليات المنتهكة للقانون الإنساني الدولي.
فرض حظر إلزامي على توريد الأسلحة والذخائر والتقنيات العسكرية ذات الاستخدام المزدوج إلى دولة إسرائيل، مماثل لذلك المفروض على جنوب أفريقيا عام 1977. تطبيق عقوبات اقتصادية مستهدفة مع آليات تحقق دولية.
هذا البيان ليس موجهاً ضد الشعب الإسرائيلي، ولا ضد المواطنين اليهود في إسرائيل أو الشتات، ولا ضد الثقافة أو التاريخ أو التراث اليهودي. إنه موجه ضد الخيارات الحكومية والسلوك العسكري لدولة انتهكت القانون الدولي مراراً عبر أجهزتها.
نحن نعترف بأصوات هؤلاء المواطنين الإسرائيليين المعارضين — تلك الأقلية التي تنزل إلى الشوارع وتوثق وتدين انتهاكات حكومتها — ندعمها. عدم الاعتراف بالدولة ليس إسكاتاً لهم: إنه، بشكل مفارق، أحد أقوى أفعال الدعم لقضيتهم.
نحن الموقعون، استناداً إلى التزامنا بمبادئ القانون الدولي وميثاق الأمم المتحدة واتفاقية الإبادة الجماعية لعام 1948 ونظام روما الأساسي، نُعلن:
الفوسفور الأبيض المشتعل فوق غزة ولبنان يحرق أيضاً شرعية نظام دولي يغض الطرف. نحن لا نغض الطرف.
Este manifiesto está escrito para dos categorías de personas que el discurso público dominante tiende a contraponer artificialmente, pero que en realidad comparten la misma apuesta moral: que el derecho valga para todos, sin excepciones geopolíticas.
Se dirige, en primer lugar, a todos aquellos —de cualquier nacionalidad, cultura o pertenencia religiosa— que no están moralmente dispuestos a aceptar los abusos cometidos por el Estado de Israel contra la población civil de Gaza y el Líbano. A quienes han visto las imágenes del fósforo blanco cayendo sobre las casas y han decidido que el silencio ya no es una posición sostenible.
Se dirige, en segundo lugar y con igual fuerza, a todo ciudadano israelí y a todo judío de la diáspora que es hoy discriminado, ostracizado o culpabilizado por las acciones de un gobierno que no eligió, que cuestiona o contra el que ha luchado abiertamente. No son responsables de las decisiones militares y políticas de su Estado.
Estos dos grupos no están en contradicción. Son las dos caras de una sola pregunta: ¿es posible que el derecho internacional sea respetado y que ningún ser humano pague por culpas que no ha cometido? La respuesta de este manifiesto es sí —y la condición para hacerlo realidad es llamar a las cosas por su nombre.
Este manifiesto nace de un acto de conciencia racional, no de impulso emocional. Quienes suscriben este documento han observado, con creciente consternación intelectual, la evolución de una conducta estatal que ya no puede ser explicada dentro de las categorías ordinarias del uso de la fuerza en el conflicto armado. El punto de no retorno fue el uso sistemático y documentado del fósforo blanco sobre zonas civiles densamente pobladas —un arma cuya naturaleza indiscriminada e incendiaria está inequívocamente prohibida por el derecho internacional humanitario consuetudinario y convencional.
Esta declaración no es un acto de antisemitismo, ni una negación del derecho del pueblo judío a la existencia y a la seguridad. Es un acto de fidelidad al derecho internacional —el mismo orden jurídico que el mundo construyó sobre las ruinas de la Segunda Guerra Mundial con la promesa de «nunca más».
El fósforo blanco (WP) es una sustancia química que se inflama espontáneamente al contacto con el oxígeno, ardiendo a temperaturas superiores a los 800°C. Una vez encendido, sigue ardiendo hasta que se agota el oxígeno disponible o se consume completamente. Al entrar en contacto con tejidos humanos, penetra en profundidad y sigue ardiendo internamente, causando lesiones extremadamente graves, a menudo mortales y en todo caso permanentes.
Human Rights Watch documentó, con pruebas fotográficas, vídeos y testimonios directos, el uso de municiones de fósforo blanco por las Fuerzas de Defensa de Israel (FDI) en zonas densamente pobladas de la franja de Gaza y el sur del Líbano desde octubre de 2023.
«Israeli forces have used white phosphorus in military operations in Lebanon and Gaza, putting civilians at risk of serious and long-term injuries.» — Human Rights Watch, 12 de octubre de 2023
El uso del fósforo blanco en entornos urbanos civiles constituye una violación del Protocolo III a la Convención sobre Ciertas Armas Convencionales (CCW, Ginebra 1980). Su uso deliberado como agente incendiario contra la población civil constituye un crimen de guerra conforme al artículo 8 del Estatuto de Roma.
La Corte Internacional de Justicia reconoció el 26 de enero de 2024 la plausibilidad de las acusaciones de genocidio presentadas por Sudáfrica contra Israel y ordenó medidas provisionales.
«The Court considers that at least some of the rights claimed by South Africa and for which it is seeking protection are plausible.» — CIJ, Auto del 26 de enero de 2024, § 54
La CPI emitió el 21 de noviembre de 2024 órdenes de detención contra el Primer Ministro Netanyahu y el Ministro de Defensa Gallant por crímenes de guerra y crímenes de lesa humanidad. Es la primera vez en la historia del Tribunal que se emiten órdenes de detención contra la cúpula de un gobierno occidental o de uno de sus aliados estratégicos.
La Asamblea General de las Naciones Unidas adoptó el 18 de octubre de 2023 la Resolución ES-10/21 con 120 votos a favor. El Consejo de Seguridad fue sistemáticamente paralizado por el veto de Estados Unidos.
El «no reconocimiento» aquí invocado tiene un objeto preciso: el rechazo a reconocer como lícita la conducta del Estado de Israel en sus operaciones militares en Gaza y el Líbano. Esto es exactamente lo que los Artículos sobre Responsabilidad del Estado (ARSIWA, CDI/ONU 2001) exigen a otros Estados:
El título de este manifiesto —«no reconocimiento del Estado de Israel»— debe leerse en esta clave: no como una negación ontológica de la existencia estatal, sino como un rechazo político y moral a conferir legitimidad a una conducta que viola sistemáticamente el derecho imperativo.
La comunidad internacional nunca «no reconoció» el Estado de Sudáfrica como entidad jurídica. Lo que hizo —y ese es el precedente relevante— fue declarar ilegítima la conducta del régimen, suspender a Sudáfrica de los organismos especializados, imponer un embargo obligatorio de armas (Resolución 418, 1977) y aislar progresivamente al gobierno. Ese es exactamente el modelo que propone aplicar este manifiesto.
Los firmantes reconocen explícitamente que otros Estados —EE. UU., Rusia, Francia, Turquía— merecerían medidas análogas. Esta asimetría no es prueba de antisemitismo, pero sí es prueba de la selectividad con que se aplica el derecho internacional. La respuesta correcta no es la parálisis: es afirmar que el mismo estándar debe valer para todos.
Aplicación del artículo 5 de la Carta de la ONU —suspensión de derechos y privilegios— a través de la Asamblea General actuando conforme a la resolución «Uniting for Peace» (Resolución 377, 1950).
Suspensión de la adhesión israelí a la UNESCO, la OMS, la FAO, el Consejo de Derechos Humanos de la ONU, la OCDE y el Consejo de Europa, hasta el cese de operaciones en violación del derecho internacional humanitario.
Adopción de un embargo obligatorio sobre el suministro de armas, municiones y tecnologías militares de doble uso al Estado de Israel, análogo al adoptado contra Sudáfrica en 1977. Sanciones económicas específicas con mecanismos internacionales de verificación.
Este manifiesto no va dirigido contra el pueblo israelí, contra los ciudadanos judíos de Israel o de la diáspora, ni contra la cultura, la historia o la tradición judía. Va dirigido contra las decisiones de gobierno y las conductas militares de un Estado que, a través de sus órganos, ha violado reiteradamente el derecho internacional.
Reconocemos y apoyamos las voces de esos ciudadanos israelíes —esa minoría disidente que sale a la calle, documenta y denuncia las violaciones de su gobierno—. El no reconocimiento del Estado no es su silenciamiento: es, paradójicamente, uno de los actos más fuertes de apoyo a su causa.
Nosotros, los abajo firmantes, en virtud de nuestra adhesión a los principios del derecho internacional, la Carta de las Naciones Unidas, la Convención sobre el Genocidio de 1948 y el Estatuto de Roma, declaramos:
El fósforo blanco que arde sobre Gaza y el Líbano también quema la legitimidad de un sistema internacional que mira hacia otro lado. Nosotros no miramos hacia otro lado.
Este manifesto é escrito para duas categorias de pessoas que o discurso público dominante tende a contrapor artificialmente, mas que na realidade partilham a mesma aposta moral: que o direito valha para todos, sem exceções geopolíticas.
Dirige-se, em primeiro lugar, a todos aqueles — de qualquer nacionalidade, cultura ou pertença religiosa — que não estão moralmente dispostos a aceitar os abusos cometidos pelo Estado de Israel contra a população civil de Gaza e do Líbano. Àqueles que viram as imagens do fósforo branco cair sobre as casas e decidiram que o silêncio já não é uma posição sustentável.
Dirige-se, em segundo lugar e com igual força, a cada cidadão israelita e a cada judeu da diáspora que é hoje discriminado, ostracizado ou culpabilizado pelas ações de um governo que não escolheu, que contesta, ou contra o qual lutou abertamente. Eles não são responsáveis pelas escolhas militares e políticas do seu Estado.
Estes dois grupos não estão em contradição. São as duas faces de uma única questão: é possível que o direito internacional seja respeitado e que nenhum ser humano pague pelas culpas que não cometeu? A resposta deste manifesto é sim — e a condição para torná-la real é chamar as coisas pelo seu nome.
Este manifesto nasce de um ato de consciência racional, não de impulso emocional. Quem subscreve este documento observou, com crescente espanto intelectual, a evolução de uma conduta estatal que já não pode ser explicada nas categorias ordinárias do uso da força em conflito armado. O ponto de não retorno foi o emprego sistemático e documentado do fósforo branco sobre zonas civis densamente povoadas — uma arma cuja natureza indiscriminada e incendiária é inequivocamente proibida pelo direito internacional humanitário consuetudinário e convencional.
Esta declaração não é um ato de antissemitismo, nem uma negação do direito do povo judeu à existência e à segurança. É um ato de fidelidade ao direito internacional — a mesma ordem jurídica que o mundo construiu sobre as ruínas da Segunda Guerra Mundial com a promessa de «nunca mais».
O fósforo branco (WP) é uma substância química que se inflama espontaneamente ao contato com o oxigénio, ardendo a temperaturas superiores a 800°C. Uma vez aceso, continua a arder até esgotar o oxigénio disponível ou ser completamente consumido. Ao entrar em contato com tecidos humanos, penetra em profundidade e continua a arder internamente, causando lesões extremamente graves, muitas vezes letais e em todo o caso permanentes.
A Human Rights Watch documentou, com provas fotográficas, vídeos e testemunhos diretos, o uso de munições de fósforo branco pelas Forças de Defesa de Israel (FDI) em zonas densamente povoadas da Faixa de Gaza e do sul do Líbano a partir de outubro de 2023.
«Israeli forces have used white phosphorus in military operations in Lebanon and Gaza, putting civilians at risk of serious and long-term injuries.» — Human Rights Watch, 12 de outubro de 2023
O uso do fósforo branco em contextos urbanos civis constitui uma violação do Protocolo III à Convenção sobre Certas Armas Convencionais (CCW, Genebra 1980). O seu uso deliberado como agente incendiário contra populações civis constitui um crime de guerra nos termos do artigo 8.º do Estatuto de Roma.
O Tribunal Internacional de Justiça reconheceu em 26 de janeiro de 2024 a plausibilidade das acusações de genocídio apresentadas pela África do Sul contra Israel e ordenou medidas provisórias.
«The Court considers that at least some of the rights claimed by South Africa and for which it is seeking protection are plausible.» — TIJ, Despacho de 26 de janeiro de 2024, § 54
O TPI emitiu, em 21 de novembro de 2024, mandados de prisão contra o Primeiro-Ministro Netanyahu e o Ministro da Defesa Gallant por crimes de guerra e crimes contra a humanidade. É a primeira vez na história do Tribunal que mandados de prisão são emitidos contra a cúpula de um governo ocidental ou de um dos seus aliados estratégicos.
A Assembleia Geral das Nações Unidas adotou, em 18 de outubro de 2023, a Resolução ES-10/21 com 120 votos a favor. O Conselho de Segurança foi sistematicamente paralisado pelo veto norte-americano.
O «não reconhecimento» aqui invocado tem um objeto preciso: a recusa de reconhecer como lícita a conduta do Estado de Israel nas suas operações militares em Gaza e no Líbano. Os Artigos sobre Responsabilidade Internacional dos Estados (ARSIWA, CDI/ONU 2001) exigem aos outros Estados:
O título deste manifesto — «não reconhecimento do Estado de Israel» — deve ser lido nesta chave: não como uma negação ontológica da existência estatal, mas como uma recusa política e moral de conferir legitimidade a uma conduta que viola sistematicamente o direito imperativo.
A comunidade internacional nunca «não reconheceu» o Estado da África do Sul como entidade jurídica. O que fez — e esse é o precedente relevante — foi declarar ilegítima a conduta do regime, suspender a África do Sul das agências especializadas, impor um embargo obrigatório de armas (Resolução 418, 1977) e isolar progressivamente o governo. Este é exatamente o modelo que este manifesto propõe aplicar.
Os signatários reconhecem explicitamente que outros Estados — EUA, Rússia, França, Turquia — mereceriam medidas análogas. Esta assimetria não é prova de antissemitismo, mas é certamente prova da seletividade com que o direito internacional é aplicado. A resposta correta não é a paralisia: é afirmar que o mesmo padrão deve valer para todos.
Aplicação do artigo 5.º da Carta das Nações Unidas — suspensão de direitos e privilégios — através da Assembleia Geral atuando ao abrigo da resolução «Uniting for Peace» (Resolução 377, 1950).
Suspensão da adesão israelita à UNESCO, OMS, FAO, Conselho dos Direitos Humanos da ONU, OCDE e Conselho da Europa, até à cessação das operações em violação do direito internacional humanitário.
Adoção de um embargo obrigatório ao fornecimento de armas, munições e tecnologias militares de duplo uso ao Estado de Israel, análogo ao adotado contra a África do Sul em 1977. Sanções económicas específicas com mecanismos de verificação internacional.
Este manifesto não é dirigido contra o povo israelita, contra os cidadãos judeus de Israel ou da diáspora, nem contra a cultura, a história ou a tradição judaica. É dirigido contra as escolhas governamentais e as condutas militares de um Estado que violou reiteradamente o direito internacional.
Reconhecemos e apoiamos as vozes daqueles cidadãos israelitas — aquela minoria dissidente que sai à rua, documenta e denuncia as violações do seu governo. O não reconhecimento do Estado não é o seu silenciamento: é, paradoxalmente, um dos atos mais fortes de apoio à sua causa.
Nós, os abaixo assinados, em virtude da nossa adesão aos princípios do direito internacional, da Carta das Nações Unidas, da Convenção sobre o Genocídio de 1948 e do Estatuto de Roma, declaramos:
O fósforo branco que arde sobre Gaza e o Líbano também queima a legitimidade de um sistema internacional que fecha os olhos. Nós não fechamos os olhos.
Bu manifesto, egemen kamusal söylemin yapay biçimde karşı karşıya getirdiği iki insan grubuna seslenmektedir; oysa bu iki grup aynı ahlaki iddiayı paylaşır: hukukun herkes için, jeopolitik istisnasız geçerli olduğunu.
Her şeyden önce, İsrail Devleti'nin Gazze ve Lübnan'daki sivil halka yönelik belgelenmiş saldırılarını ahlaki açıdan kabullenmek istemeyen herkese seslenmektedir. Evlerin üzerine düşen beyaz fosfor görüntülerini görüp sessizliğin artık sürdürülebilir bir tutum olmadığına karar verenlere.
İkinci olarak ve eşit bir güçle, seçmediği, karşı çıktığı ya da açıkça mücadele ettiği bir hükümetin eylemleri nedeniyle ayrımcılığa uğrayan her İsrail vatandaşına ve her diaspora Yahudisine seslenmektedir. Onlar devletlerinin askeri ve siyasi kararlarından sorumlu değildir.
Bu iki grup çelişki içinde değildir. Tek bir sorunun iki yüzüdür: Uluslararası hukukun saygı görmesi ve hiçbir insanın işlemediği suçlar için bedel ödememesi mümkün müdür? Bu manifestonun yanıtı evettir — bunu gerçeğe dönüştürmenin koşulu ise şeyleri adıyla çağırmaktır.
Bu manifesto, duygusal bir dürtüden değil, akılcı bir vicdan eyleminden doğmaktadır. Bu belgeyi imzalayanlar, giderek artan bir entelektüel kaygıyla, silahlı çatışmada güç kullanımının olağan kategorileriyle artık açıklanamayan bir devlet davranışı örüntüsünün evrimini gözlemlemiştir. Geri dönüşü olmayan nokta, yoğun nüfuslu sivil alanlara beyaz fosforun sistematik ve belgelenmiş biçimde kullanılmasıydı — örf ve andlaşma uluslararası insancıl hukuku tarafından tartışmasız biçimde yasaklanmış bir silah.
Bu bildiri bir antisemitizm eylemi değildir; Yahudi halkının varlık ve güvenlik hakkının reddi de değildir. İkinci Dünya Savaşı'nın enkazı üzerine "bir daha asla" vaadiyle inşa edilen uluslararası hukuka sadakatin bir eylemidir.
Beyaz fosfor (WP), oksijenle temas ettiğinde kendiliğinden tutuşan ve 800°C'nin üzerinde yanan bir kimyasal maddedir. Bir kez ateşlendi mi, mevcut oksijen tükenene ya da tamamen yanıp bitene kadar yanmaya devam eder. İnsan dokusuna temas ettiğinde derine işler ve içten yanmayı sürdürür; son derece ağır, çoğunlukla ölümcül ve her halükârda kalıcı yaralanmalara yol açar.
İnsan Hakları İzleme Örgütü, fotoğraf kanıtları, videolar ve doğrudan tanıklıklarla İsrail Savunma Kuvvetleri'nin (İSK) Ekim 2023'ten itibaren Gazze Şeridi ve Güney Lübnan'ın yoğun nüfuslu bölgelerinde beyaz fosfor mühimmatı kullandığını belgeledi.
"Israeli forces have used white phosphorus in military operations in Lebanon and Gaza, putting civilians at risk of serious and long-term injuries." — İnsan Hakları İzleme Örgütü, 12 Ekim 2023
Sivil kentsel alanlarda beyaz fosfor kullanımı, kundaklayıcı silahları düzenleyen Belirli Konvansiyonel Silahlara İlişkin Sözleşme'nin (CCW, Cenevre 1980) III. Protokolü'nün ihlaline yol açmaktadır. Sivil halka karşı kasıtlı biçimde kundaklayıcı madde olarak kullanılması, Roma Statüsü'nün 8. maddesi kapsamında savaş suçu oluşturmaktadır.
Uluslararası Adalet Divanı, 26 Ocak 2024 tarihinde Güney Afrika'nın İsrail'e karşı açtığı soykırım davasındaki iddiaları makul bularak ihtiyati tedbir kararı verdi.
"The Court considers that at least some of the rights claimed by South Africa and for which it is seeking protection are plausible." — UAD, 26 Ocak 2024 tarihli Karar, § 54
UCM, 21 Kasım 2024 tarihinde Başbakan Netanyahu ve Savunma Bakanı Gallant hakkında savaş suçları ve insanlığa karşı suçlar nedeniyle tutuklama müzekkereleri çıkardı. Bu, Mahkeme tarihinde bir Batılı hükümet veya stratejik müttefikinin liderlerine karşı tutuklama müzekkeresi çıkarılan ilk davadır.
BM Genel Kurulu, 18 Ekim 2023'te 120 oyla ES-10/21 sayılı kararı kabul etti. Güvenlik Konseyi, ABD'nin veto hakkını kullanması nedeniyle sistematik biçimde felç edildi.
Burada kullanılan "tanımama" ifadesi kesin ve hukuki açıdan dayanaklı bir konuyu ifade eder: İsrail Devleti'nin Gazze ve Lübnan'daki askeri operasyonlarındaki davranışını meşru, uluslararası hukukla uyumlu olarak tanımayı reddetmek. Devletlerin Uluslararası Hukuka Aykırı Fiillerine İlişkin Maddeler (ARSIWA, UHK/BM 2001) tam da bunu diğer devletlerden ister:
Bu manifestonun başlığı — "İsrail Devleti'nin tanınmaması" — bu perspektiften okunmalıdır: devletliğin ontolojik reddi olarak değil, emredici hukuku sistematik biçimde ihlal eden bir davranışa meşruiyet atfetmeyi siyasi ve ahlaki olarak reddeden bir tutum olarak.
Uluslararası toplum, Güney Afrika Devleti'ni hiçbir zaman hukuki bir varlık olarak "tanımadı" demedi. Yaptığı şey —ve bu ilgili emsaldir— rejimin davranışını meşruiyetsiz ilan etmek, Güney Afrika'yı uzman kuruluşlardan uzaklaştırmak, zorunlu bir silah ambargosu uygulamak (418 sayılı Karar, 1977) ve hükümeti 1990'da apartheid çöküşüne kadar aşamalı olarak tecrit etmekti. Bu manifesto tam da bu modelin uygulanmasını önermektedir.
İmzacılar açıkça kabul eder ki ABD, Rusya, Fransa ve Türkiye gibi devletler de benzer tedbirleri hak etmektedir. Bu asimetri antisemitizmin değil, uluslararası hukukun seçici biçimde uygulandığının kanıtıdır. Doğru yanıt felç ya da sessizlik değil: aynı standardın herkes için geçerli olması gerektiğinin beyanıdır.
BM Şartı'nın 5. maddesi — hak ve ayrıcalıkların askıya alınması — "Barış İçin Birlik" kararı (377 sayılı Karar, 1950) çerçevesinde Genel Kurul aracılığıyla uygulanmalıdır.
İsrail'in UNESCO, DSÖ, FAO, BM İnsan Hakları Konseyi, OECD ve Avrupa Konseyi üyeliğinin askıya alınması talep edilmektedir.
1977'de Güney Afrika'ya uygulananla benzer, zorunlu nitelikte bir silah, cephane ve çift kullanımlı askeri teknoloji ambargosu ile hedeflenmiş ekonomik yaptırımlar talep edilmektedir.
Bu manifesto İsrail halkına, İsrail'deki ya da diasporadaki Yahudi vatandaşlara ya da Yahudi kültürüne, tarihine veya geleneğine karşı değildir. Organları aracılığıyla uluslararası hukuku defalarca ihlal eden bir devletin hükümet kararlarına ve askeri davranışlarına karşıdır.
Kendi hükümetlerinin ihlallerini belgeleyen ve kınayan, sokaklara çıkan muhalif İsrailli vatandaşların seslerini tanıyor ve destekliyoruz. Devleti tanımamak onları susturmak değildir: paradoks olarak, bu davalarına verilen en güçlü destek eylemlerinden biridir.
Biz, aşağıda imzası bulunanlar, uluslararası hukukun ilkeleri, BM Şartı, 1948 tarihli Soykırım Sözleşmesi ve Roma Statüsü'ne olan bağlılığımız çerçevesinde şunu beyan ediyoruz:
Gazze ve Lübnan'ın üzerinde yanan beyaz fosfor, gözlerini kapatan bir uluslararası sistemin meşruiyetini de yakıyor. Biz gözlerimizi kapamıyoruz.
מניפסט זה נכתב לשתי קבוצות של אנשים שהשיח הציבורי הדומיננטי נוטה להציבן כמנוגדות זו לזו באופן מלאכותי, אולם שתיהן חולקות למעשה את אותה הימור מוסרי: שהחוק יהיה תקף לכולם, ללא חריגים גיאופוליטיים.
הוא פונה, ראשית, לכל מי שאינו מסוגל מבחינה מוסרית לקבל את הפרות הזכויות המתועדות שמדינת ישראל מבצעת כלפי האוכלוסייה האזרחית בעזה ובלבנון. למי שראה תמונות של פוספור לבן שנפל על בתים והחליט שהשתיקה אינה עוד עמדה בת קיימא.
ושנית, בכוח שווה, לכל אזרח ישראלי ויהודי בתפוצות הסובל היום מאפליה בשל מעשי ממשלה שלא בחר בה, שחולק עליה, או שנאבק בה בגלוי. הם אינם אחראים לבחירות הצבאיות והפוליטיות של מדינתם.
שתי הקבוצות הללו אינן סותרות זו את זו. הן שני צדדים של שאלה אחת: האם ייתכן שהחוק הבין-לאומי יכובד, ושאף אדם לא ישלם על עוונות שלא עשה? התשובה של מניפסט זה היא כן — והתנאי להפוך זאת למציאות הוא לקרוא לדברים בשמם.
מניפסט זה נולד ממעשה מצפון רציונלי, לא מדחף רגשי. החותמים על מסמך זה התבוננו, בזעזוע אינטלקטואלי הולך וגובר, בהתפתחות דפוס של התנהלות מדינתית שאינה יכולה עוד להתפרש במסגרת הקטגוריות הרגילות של שימוש בכוח בסכסוך מזוין. נקודת האל-חזור הייתה השימוש השיטתי והמתועד בפוספור לבן על אזורים אזרחיים צפופי אוכלוסין — נשק שאופיו הבלתי-מפלה והמצית אסור ללא עוררין על פי המשפט ההומניטרי הבין-לאומי המנהגי והאמנותי.
הצהרה זו אינה מעשה אנטישמיות, ואינה שלילת הזכות של העם היהודי לקיום ולביטחון. זהו מעשה נאמנות למשפט הבין-לאומי — אותו סדר משפטי שהעולם בנה על חורבות מלחמת העולם השנייה עם ההבטחה "לעולם לא עוד".
פוספור לבן (WP) הוא חומר כימי שמתלקח ספונטנית במגע עם חמצן, בוער בטמפרטורות העולות על 800°C. לאחר שהתלקח, ממשיך לבעור עד שיאזל החמצן הזמין או יתכלה כליל. כשהוא בא במגע עם רקמות אנושיות, חודר לעומק וממשיך לבעור מבפנים, גורם לפציעות חמורות ביותר — לרוב קטלניות ובכל מקרה קבועות.
ארגון Human Rights Watch תיעד, בראיות צילומיות, סרטוני וידאו ועדויות ישירות, את שימוש צבא ההגנה לישראל (צה"ל) בתחמושת פוספור לבן באזורים צפופי אוכלוסין של רצועת עזה ודרום לבנון מאז אוקטובר 2023.
«כוחות ישראל השתמשו בפוספור לבן במבצעים צבאיים בלבנון ובעזה, מה שחשף אזרחים לסיכון של פציעות חמורות וארוכות טווח.» — Human Rights Watch, 12 באוקטובר 2023
שימוש בפוספור לבן בסביבות עירוניות אזרחיות מהווה הפרה של פרוטוקול III לאמנה בדבר נשק קונבנציונאלי מסוים (CCW, ז'נווה 1980). שימוש מכוון בו כחומר מצית נגד אזרחים מהווה פשע מלחמה לפי סעיף 8 לחוקת רומא.
בית הדין הבין-לאומי לצדק (ICJ) קבע ב-26 בינואר 2024 כי טענות רצח העם שהגישה דרום אפריקה נגד ישראל הן סבירות, והורה על אמצעים זמניים.
«בית הדין סבור כי לפחות חלק מהזכויות שדרום אפריקה תובעת ואשר היא מבקשת להגן עליהן הן סבירות.» — ICJ, צו מ-26 בינואר 2024, §54
ה-ICC הוציא ב-21 בנובמבר 2024 צווי מעצר נגד ראש הממשלה נתניהו ושר הביטחון גלנט בגין פשעי מלחמה ופשעים נגד האנושות. זו הפעם הראשונה בתולדות בית הדין שצווי מעצר מוצאים נגד מנהיגי ממשלה מערבית.
העצרת הכללית של האו"ם אימצה ב-18 באוקטובר 2023 את ההחלטה ES-10/21 ב-120 קולות. מועצת הביטחון שותקה שיטתית על ידי וטו אמריקאי.
"אי-ההכרה" שמניפסט זה מכריז עליה מתייחסת לאובייקט מדויק ומוצדק משפטית: הסירוב להכיר כלגיטימית, כעולה בקנה אחד עם המשפט הבין-לאומי, את התנהלות מדינת ישראל במבצעיה הצבאיים בעזה ובלבנון. סעיפי אחריות המדינות (ARSIWA, ועדת המשפט הבין-לאומי/האו"ם 2001) מחייבים את שאר המדינות:
כותרת מניפסט זה — "אי-הכרה במדינת ישראל" — יש לקרוא בהקשר זה: לא כהכחשה אונטולוגית של הקיום המדינתי, אלא כסירוב פוליטי ומוסרי להקנות לגיטימיות להתנהלות המפרה שיטתית את המשפט הקוגנטי.
הקהילה הבין-לאומית מעולם לא "לא הכירה" במדינת דרום אפריקה כישות משפטית. מה שעשתה — וזהו התקדים הרלוונטי — הוא להכריז על אי-חוקיות התנהלות המשטר, להשעות את דרום אפריקה מסוכנויות מתמחות, להטיל אמברגו נשק חובה (החלטה 418, 1977) ולבודד את הממשלה בהדרגה עד לקריסת האפרטהייד ב-1990. זהו בדיוק המודל שמניפסט זה מציע ליישם.
החותמים מכירים במפורש בכך שמדינות אחרות — ארה"ב, רוסיה, צרפת, טורקיה — ראויות לאמצעים דומים. אי-הסימטריה הזו אינה ראיה לאנטישמיות, אך היא בוודאי ראיה לסלקטיביות שביישום המשפט הבין-לאומי. התגובה הנכונה אינה שיתוק: היא הצהרה שאותו סטנדרט חייב לחול על כולם.
הפעלת סעיף 5 של מגילת האו"ם — השעיית זכויות וזכויות יתר — באמצעות העצרת הכללית הפועלת לפי החלטת "אחדות למען שלום" (החלטה 377, 1950).
השעיית חברות ישראל באונסקו, ארגון הבריאות העולמי, פאו, מועצת זכויות האדם של האו"ם, ה-OECD ומועצת אירופה, עד להפסקת מבצעים המפרים את המשפט ההומניטרי הבין-לאומי ולשיתוף פעולה מלא עם ה-ICC.
הטלת אמברגו חובה על אספקת נשק, תחמושת וטכנולוגיות צבאיות כפולות שימוש למדינת ישראל, בדומה לאמברגו שהוטל על דרום אפריקה ב-1977. סנקציות כלכליות ממוקדות עם מנגנוני אימות בין-לאומיים.
מניפסט זה אינו מכוון נגד העם הישראלי, נגד אזרחים יהודים בישראל או בתפוצות, ולא נגד התרבות, ההיסטוריה או המסורת היהודית. הוא מכוון נגד הבחירות הממשלתיות וההתנהלות הצבאית של מדינה שהפרה שוב ושוב את המשפט הבין-לאומי.
אנחנו מכירים ותומכים בקולותיהם של אותם אזרחים ישראלים — אותה מיעוטות המפגינה, המתעדת ומגנה את הפרות ממשלתה. אי-ההכרה במדינה אינה השתקתם: באופן פרדוקסלי, זהו אחד ממעשי התמיכה החזקים ביותר בעניינם.
אנחנו החותמים, מתוקף מחויבותנו לעקרונות המשפט הבין-לאומי, מגילת האו"ם, אמנת מניעת רצח עם משנת 1948 וחוקת רומא, מצהירים:
הפוספור הלבן הבוער מעל עזה ולבנון שורף גם את הלגיטימיות של מערכת בין-לאומית שעוצמת עיניים. אנחנו לא עוצמים עיניים.
«Il diritto vale per tutti o non vale per nessuno»
Chi ha scritto questo manifesto
Questo manifesto è scritto da una persona sola.
Non rappresento un'organizzazione, un partito, un movimento. Sono un cittadino europeo che per lavoro ha viaggiato a lungo e incontrato persone di ogni estrazione — sociale, religiosa, politica, geografica. Ho amici ebrei, musulmani, cattolici, atei. Questa diversità non è uno sfondo decorativo della mia vita: è il modo in cui ho imparato a ragionare.
Su questo conflitto ho ascoltato tutti, a partire da chi mi è più vicino. I miei amici ebrei mi hanno messo a dura prova. Ho voluto capire il loro punto di vista, l'ho cercato con serietà, l'ho considerato. Ma alla fine mi sono trovato di fronte a qualcosa che non riesco a chiamare argomento: solo giustificazioni per atti che il diritto internazionale definisce illeciti. E ho capito che continuare a tacere, per non ferire un'amicizia o per non sembrare ciò che non sono, sarebbe stato disonesto — verso di loro prima ancora che verso me stesso.
Credo nelle norme del diritto internazionale non come convenienza retorica, ma come fondamento reale della convivenza civile. Credo nella morale occidentale nel senso più antico e scomodo del termine: quella delle persone, non quella della politica e dell'economia. Su questo tema si è toccato il fondo morale. Il punto in cui il silenzio smette di essere prudenza e diventa complicità.
Se condividi questa convinzione, questo manifesto è anche tuo.
This manifesto is written by one person alone.
I do not represent an organisation, a party, a movement. I am a European citizen who has travelled extensively for work and met people of every background — social, religious, political, geographical. I have Jewish friends, Muslim friends, Catholic friends, atheists. This diversity is not decorative backdrop to my life: it is how I learned to think.
On this conflict I have listened to everyone, starting with those closest to me. My Jewish friends put me to a hard test. I sought to understand their point of view, pursued it seriously, considered it. But in the end I found myself facing something I cannot call an argument: only justifications for acts that international law defines as unlawful. And I understood that continuing to stay silent — so as not to hurt a friendship, or not to appear what I am not — would have been dishonest. Towards them, before anyone else.
I believe in the norms of international law not as rhetorical convenience, but as the real foundation of civilised coexistence. I believe in Western morality in its oldest and most uncomfortable sense: the morality of people, not of politics and economics. On this issue, the moral bottom has been reached. The point at which silence ceases to be prudence and becomes complicity.
If you share this conviction, this manifesto is yours too.
Ce manifeste est écrit par une seule personne.
Je ne représente ni une organisation, ni un parti, ni un mouvement. Je suis un citoyen européen qui a beaucoup voyagé pour le travail et rencontré des personnes de toutes origines — sociales, religieuses, politiques, géographiques. J'ai des amis juifs, musulmans, catholiques, athées. Cette diversité n'est pas un décor dans ma vie : c'est la façon dont j'ai appris à raisonner.
Sur ce conflit, j'ai écouté tout le monde, à commencer par ceux qui me sont les plus proches. Mes amis juifs m'ont mis à rude épreuve. J'ai voulu comprendre leur point de vue, je l'ai cherché sérieusement, je l'ai examiné. Mais j'ai finalement trouvé devant moi quelque chose que je ne peux pas appeler argument : seulement des justifications pour des actes que le droit international qualifie d'illicites. Et j'ai compris que continuer à me taire — pour ne pas blesser une amitié ou pour ne pas paraître ce que je ne suis pas — aurait été malhonnête. Envers eux, avant tout envers moi-même.
Je crois dans les normes du droit international non comme commodité rhétorique, mais comme fondement réel de la coexistence civile. Je crois en la morale occidentale au sens le plus ancien et le plus inconfortable du terme : celle des personnes, pas celle de la politique et de l'économie. Sur ce sujet, on a touché le fond moral. Le point où le silence cesse d'être prudence et devient complicité.
Si vous partagez cette conviction, ce manifeste est aussi le vôtre.
Dieses Manifest ist von einer einzigen Person geschrieben.
Ich vertrete keine Organisation, keine Partei, keine Bewegung. Ich bin ein europäischer Bürger, der beruflich viel gereist ist und Menschen jeder Herkunft kennengelernt hat — sozialer, religiöser, politischer, geographischer. Ich habe jüdische, muslimische, katholische und atheistische Freunde. Diese Vielfalt ist kein dekorativer Hintergrund meines Lebens: es ist die Art, wie ich gelernt habe zu denken.
Zu diesem Konflikt habe ich alle gehört, angefangen bei denen, die mir am nächsten stehen. Meine jüdischen Freunde haben mich auf eine harte Probe gestellt. Ich wollte ihren Standpunkt verstehen, habe ihn ernsthaft gesucht, ihn erwogen. Am Ende stand ich aber vor etwas, das ich nicht Argument nennen kann: nur Rechtfertigungen für Handlungen, die das Völkerrecht als rechtswidrig einstuft. Und ich erkannte, dass weiteres Schweigen — um eine Freundschaft nicht zu verletzen oder nicht so zu wirken, wie ich nicht bin — unehrlich gewesen wäre. Ihnen gegenüber, noch vor mir selbst.
Ich glaube an die Normen des Völkerrechts nicht als rhetorische Bequemlichkeit, sondern als echtes Fundament des zivilisierten Zusammenlebens. Ich glaube an die westliche Moral im ältesten und unbequemsten Sinne des Wortes: die Moral der Menschen, nicht die der Politik und Wirtschaft. Bei diesem Thema ist der moralische Tiefpunkt erreicht. Der Punkt, an dem Schweigen aufhört, Klugheit zu sein, und Mitschuld wird.
Wenn Sie diese Überzeugung teilen, gehört dieses Manifest auch Ihnen.
这份宣言由一个人独自写就。
我不代表任何组织、政党或运动。我是一名欧洲公民，因工作长期旅行，结识了各种背景的人——不同社会阶层、宗教信仰、政治立场、地理来源。我有犹太朋友、穆斯林朋友、天主教朋友，也有无神论者朋友。这种多元性不是我生命的装饰背景：它是我学会思考的方式。
关于这场冲突，我听取了所有人的意见，首先是那些与我最亲近的人。我的犹太朋友们让我经历了严峻的考验。我认真寻求理解他们的观点，认真对待，仔细考量。但最终我发现，摆在我面前的不能称之为论据：只是对国际法认定为违法行为的辩护。我意识到，继续沉默——为了不伤害一段友谊，或不让自己显得像我并不是的那种人——将是不诚实的。首先是对他们不诚实，其次才是对我自己。
我相信国际法准则，不是作为修辞上的便利，而是作为文明共存的真实基础。我相信西方道德，取其最古老、最令人不安的含义：人的道德，而非政治与经济的道德。在这个问题上，道德底线已经触底。沉默不再是审慎，而成了共谋。
如果你认同这一信念，这份宣言也属于你。
كُتب هذا البيان من قِبَل شخص واحد فقط.
لا أمثّل أي منظمة أو حزب أو حركة. أنا مواطن أوروبي سافر كثيراً بحكم عمله والتقى بأشخاص من كل الخلفيات — الاجتماعية والدينية والسياسية والجغرافية. لديّ أصدقاء يهود ومسلمون وكاثوليك وملحدون. هذا التنوع ليس ديكوراً في حياتي: إنه الطريقة التي تعلّمت بها التفكير.
استمعت في هذا النزاع إلى الجميع، بدءاً من أقرب الناس إليّ. لقد وضعني أصدقائي اليهود في اختبار عسير. أردت أن أفهم وجهة نظرهم، بحثت عنها بجدية، وأخذتها بعين الاعتبار. لكنني وجدت في النهاية أمامي شيئاً لا أستطيع تسميته حجة: مجرد تبريرات لأفعال يصفها القانون الدولي بأنها غير مشروعة. وأدركت أن الاستمرار في الصمت — حتى لا أجرح صداقة أو لا أبدو ما لست عليه — كان سيكون غير أمين. تجاههم قبل أي شيء، ثم تجاه نفسي.
أؤمن بأحكام القانون الدولي ليس كمصلحة خطابية، بل كأساس حقيقي للتعايش المدني. أؤمن بالأخلاق الغربية بأقدم معانيها وأكثرها إزعاجاً: أخلاق البشر، لا أخلاق السياسة والاقتصاد. في هذه المسألة، بلغنا القاع الأخلاقي. النقطة التي يتوقف فيها الصمت عن كونه حكمة ويصبح تواطؤاً.
إن كنت تشاطرني هذا الاقتناع، فهذا البيان هو بيانك أيضاً.
Este manifiesto está escrito por una sola persona.
No represento ninguna organización, partido ni movimiento. Soy un ciudadano europeo que ha viajado mucho por trabajo y ha conocido personas de toda condición — social, religiosa, política, geográfica. Tengo amigos judíos, musulmanes, católicos, ateos. Esta diversidad no es un fondo decorativo de mi vida: es la forma en que aprendí a pensar.
Sobre este conflicto he escuchado a todos, empezando por quienes me son más cercanos. Mis amigos judíos me pusieron a dura prueba. Quise entender su punto de vista, lo busqué con seriedad, lo consideré. Pero al final me encontré ante algo que no puedo llamar argumento: solo justificaciones para actos que el derecho internacional califica de ilícitos. Y comprendí que seguir callando — para no herir una amistad o para no parecer lo que no soy — habría sido deshonesto. Hacia ellos, antes que hacia mí mismo.
Creo en las normas del derecho internacional no como conveniencia retórica, sino como fundamento real de la convivencia civil. Creo en la moral occidental en el sentido más antiguo e incómodo del término: la de las personas, no la de la política y la economía. En este tema se ha tocado fondo moralmente. El punto en que el silencio deja de ser prudencia y se convierte en complicidad.
Si compartes esta convicción, este manifiesto también es tuyo.
Este manifesto é escrito por uma única pessoa.
Não represento nenhuma organização, partido ou movimento. Sou um cidadão europeu que viajou muito por trabalho e conheceu pessoas de todas as origens — social, religiosa, política, geográfica. Tenho amigos judeus, muçulmanos, católicos, ateus. Esta diversidade não é um pano de fundo decorativo da minha vida: é a forma como aprendi a pensar.
Sobre este conflito ouvi toda a gente, a começar por quem me é mais próximo. Os meus amigos judeus colocaram-me à prova de forma difícil. Quis compreender o ponto de vista deles, procurei-o com seriedade, considerei-o. Mas no final encontrei-me perante algo que não consigo chamar argumento: apenas justificações para atos que o direito internacional define como ilícitos. E percebi que continuar em silêncio — para não magoar uma amizade ou para não parecer o que não sou — teria sido desonesto. Para com eles, antes de qualquer outro.
Acredito nas normas do direito internacional não como conveniência retórica, mas como fundamento real da coexistência civil. Acredito na moral ocidental no sentido mais antigo e desconfortável do termo: a das pessoas, não a da política e da economia. Neste tema tocou-se o fundo moral. O ponto em que o silêncio deixa de ser prudência e se torna cumplicidade.
Se partilha esta convicção, este manifesto também é seu.
Bu manifesto tek bir kişi tarafından yazılmıştır.
Herhangi bir örgütü, partiyi ya da hareketi temsil etmiyorum. İş nedeniyle uzun süre seyahat etmiş, her kesimden insanla tanışmış bir Avrupalı vatandaşım — farklı sosyal, dinî, siyasi ve coğrafi geçmişlerden. Yahudi, Müslüman, Katolik ve ateist arkadaşlarım var. Bu çeşitlilik hayatımın dekoratif bir arka planı değil: düşünmeyi öğrendiğim yoldur.
Bu çatışmada herkesi dinledim; önce bana en yakın olanlardan başladım. Yahudi arkadaşlarım beni zor bir sınavla yüz yüze getirdi. Onların bakış açısını anlamak istedim, ciddiyetle aradım, değerlendirdim. Ama sonunda karşımda bir argüman diyemeyeceğim bir şey buldum: yalnızca uluslararası hukukun hukuka aykırı saydığı eylemlere yönelik gerekçeler. Ve şunu anladım: susturmaya devam etmek — bir dostluğu incitmemek ya da olmadığım biri gibi görünmemek için — dürüst olmayan bir davranış olurdu. Onlara karşı, kendime karşı olmaktan önce.
Uluslararası hukuk normlarına retorik bir kolaylık olarak değil, medeni birlikteliğin gerçek temeli olarak inanıyorum. Batı ahlakına en eski ve en rahatsız edici anlamıyla inanıyorum: insanların ahlakına, siyasetin ve ekonominin değil. Bu konuda ahlaki dip noktaya ulaşıldı. Sessizliğin ihtiyat olmaktan çıkıp suç ortaklığına dönüştüğü nokta.
Bu inancı paylaşıyorsanız, bu manifesto sizin de manifestonuzdur.
מניפסט זה נכתב על ידי אדם אחד בלבד.
אני לא מייצג שום ארגון, מפלגה או תנועה. אני אזרח אירופי שנסע רבות בעבודתו ופגש אנשים מכל רקע — חברתי, דתי, פוליטי, גיאוגרפי. יש לי חברים יהודים, מוסלמים, קתולים וחילונים. הגיוון הזה אינו רקע דקורטיבי בחיי: זהו האופן שבו למדתי לחשוב.
בנוגע לסכסוך זה הקשבתי לכולם, החל מהקרובים ביותר אליי. חבריי היהודים העמידו אותי במבחן קשה. רציתי להבין את נקודת מבטם, חיפשתי אותה ברצינות, שקלתי אותה. אך בסופו של דבר מצאתי בפניי משהו שאיני יכול לקרוא לו טיעון: רק הצדקות למעשים שהמשפט הבין-לאומי מגדיר כבלתי חוקיים. והבנתי שהמשך השתיקה — כדי לא לפגוע בידידות או כדי לא להיראות מה שאיני — היה חוסר יושר. כלפיהם, לפני כל דבר אחר.
אני מאמין בנורמות המשפט הבין-לאומי לא כנוחות רטורית, אלא כבסיס אמיתי לדו-קיום אזרחי. אני מאמין במוסר המערבי במובנו העתיק והמרתיע ביותר: מוסר האנשים, לא של הפוליטיקה והכלכלה. בנושא זה הגענו לתחתית המוסרית. לנקודה שבה השתיקה חדלה להיות זהירות והופכת לשותפות לפשע.
אם אתה שותף לאמונה זו, המניפסט הזה שייך גם לך.
Il tuo nome conta. Il diritto vale per tutti o non vale per nessuno.
Firma su Change.org →