I Will Not Look Away

IWILLNOTLOOKAWAY.ORG

GÖRÜŞ

Çifte standart, tek yasa

N3R1-70 imzalı yazı

Bu yıllarda İtalya'nın karar vermesi gereken çok şey vardı: Avrupa'nın kapısında iki savaş, enerji fiyatları, yerinde sayan ücretler, yaşlanan bir ülke. Parlamento, hiçbir suç yaratmayan, hiçbir cezayı artırmayan ve tek bir euro ayırmayan bir antisemitizm yasası için zaman buldu: yaklaşık üç yıl (analizimiz).

Birçok kişinin ilk tepkisi şu: neden Yahudiler de diğerleri değil? Neden Müslümanlara, Afrikalılara, Romanlara ya da eşcinsellere karşı nefreti kışkırtan biri benzer bir muameleyle karşılaşmıyor?

Haklı bir soru, ama doğru sorulması gerekiyor. Yanlış sorulursa, Yahudilerden nefret edenlere tam da aradıkları argümanı hediye eder.

Doğru olmayan

Yeni yasa Yahudilere hiçbir ağırlaştırıcı neden vermiyor. Nefret suçları için ağırlaştırıcı neden 1993'ten beri var. Ceza kanununun 604-ter maddesi bu ve herkes için aynı şekilde geçerli: suç "ayrımcılık amacıyla ya da etnik, ulusal, ırksal veya dinî nefretle" işlenirse ceza yarısına kadar artırılıyor (md. 604-ter). Bir Yahudiyi Yahudi olduğu için, bir Müslümanı Müslüman olduğu için, bir Senegalliyi siyah olduğu için ya da bir Romanı Roman olduğu için döven kişi aynı ağırlaştırıcı nedenden sorumlu. Bu konuda kanun zaten simetrik.

"Yahudiler fazladan korumadan yararlanıyor" demek bu yüzden yanlış. Ve tehlikeli, çünkü kötü bir yasayı bir halka atfedilen bir ayrıcalığa dönüştürüyor. Antisemitizmin büyüme yollarından biri bu.

Doğru olan

Eşitsizlik var, ama başka bir yerde. Ve iki tane.

Birincisi sembolik ve idari. Bu yasa yalnızca tek bir grup için yasal bir tanım, bir hükümet koordinatörü, ulusal bir strateji, polis veri tabanında bir kanal ve kamu yayıncısı RAI'de kampanyalar kuruyor. Romanlar ve Sintiler için ırk ayrımcılığına karşı ofis UNAR'a emanet edilmiş bir strateji var, ama yasal bir tanım ve bir koordinatör olmadan (UNAR, Strateji 2021-2030). Müslümanlara yönelik nefret için bu bile yok. Devlet böylece kendi araçlarıyla bazı mağdurların daha çok önemli olduğunu söylüyor. Cezalarda değil, ilgide.

İkincisi cezai ve 604-ter maddesinin dışında kalanları ilgilendiriyor. İtalya'da eşcinsel ve trans bireylere yönelik nefret için özel bir ağırlaştırıcı neden yok (Domani). Aynısı engelliler için de geçerli. Bazı yargıçlar "alçakça saikler" hükmünü uyguluyor, bir mahkeme 604-ter'i homofobik bir saldırıya genişletti (Sistema Penale), ama bu tek bir yargıcın tercihi, bir kural değil. Bu boşluğu doldurması gereken yasa, Zan yasa tasarısı, 27 Ekim 2021'de Senato'da gizli oyla durduruldu: 131'e karşı 154 (Pagella Politica). Bu yasama döneminde metin yeniden sunuldu (Senato, S. 22 sayılı tasarı). Yasa yok.

İşte çifte standart. Eşcinsel olduğu için dövülen birini korumak için oy bulamayan aynı Parlamento, hükümetin 2020'den beri zaten kullandığı bir tanıma yasa gücü vermek için yaklaşık üç yıl buldu.

Çifte standart yalnızca İtalyan değil. ABD'de başkan muhalefetin Müslüman adaylarına "cihatçı" diyor ve Abdul El-Sayed gibi İsrail hükümetini eleştirenleri Yahudilerden nefret etmekle suçluyor (olgular analizimizde). Bir gruba yönelik nefret seçim sloganına, antisemitizm suçlaması bir rakibe karşı silaha dönüşüyor. Bu yasanın kolaylaştırdığı tanım kullanımı tam olarak bu.

Karşı tarafın en güçlü argümanı

Bu yasayı isteyenler, antisemitizmin diğerleri gibi bir nefret olmadığını söyleyecektir. İki bin yaşında, Holokost'u üretti ve İtalya'da devletin imzaladığı 1938 ırk yasalarını doğurdu. Sinagoglar güvenlik güçlerince korunuyor, fiziksel saldırılar bir yılda iki katından fazla arttı (CDEC Raporu 2025). Belirli bir tarihsel borç, deniyor, belirli araçları haklı kılar.

Argümanın ağırlığı var ve ciddiye alınmalı. Ama yasanınkinden farklı bir sonuca götürüyor. İnsanlara karşı bir borç, insanları koruyarak ödenir: devriyeler, okullar, kaynaklar, hızlı yargılamalar. Bu yasa Yahudi topluluklarının güvenliği için hiçbir şey ayırmıyor. Buna karşılık merkezine, on bir tanesinden yedisi İsrail Devleti'ne ayrılmış bir örnekler listesi koydu. Faşizm Romanları ve Sintileri de zulme uğrattı ve kamplara kapattı: o borç da var ve kimse onun adını taşıyan bir yasa düşünmedi.

Yalnızca cezalandırmak değil, önlemek

Yaklaşık üç yıllık tartışmada en yararlı soruya pek zaman ayrılmadı: antisemitizm neden şimdi artıyor? Veriler kısmi bir yanıt veriyor. CDEC'in kaydettiği olaylar 2023'ten bu yana iki katından fazla arttı ve baskın eğilim İsrail'le bağlantılı olan (Avvenire). İlk zirve, kurbanların İsrailli olduğu 7 Ekim'in hemen ardından geldi. Sonra Gazze savaşı geldi. İsrail, reddettiği soykırım suçlamasıyla Uluslararası Adalet Divanı'na götürüldü (Euronews). Savunma bakanı "insan hayvanlarla" savaştıklarını söyledi (AP), maliye bakanı ise iki milyon sivili açlıktan ölüme terk etmenin "haklı ve ahlaki olabileceğini" (Eunews).

Açıklamak haklı çıkarmak değildir. Kudüs'teki bir hükümetin yaptıkları yüzünden Roma'da bir Yahudiye saldıran kişi bir suç işler ve onu iki kez işler: bir insana karşı ve bir insanla bir devlet arasındaki ayrıma karşı. Ama tam da bu yüzden önleme bu ayrımdan geçer. Devlet her seferinde İtalyan Yahudilerinin İsrail hükümetinin tercihlerinden sorumlu olmadığını ve o hükümeti eleştirmenin meşru olduğunu tekrarlamalı. Yasa tersini yapıyor: İsrail eleştirisinin antisemitizm olmadığını yazmayı reddediyor ve böylece nefretin beslendiği karışıklığı doğruluyor.

Kim kaybediyor

Eşcinseller, engelliler, Romanlar, Müslümanlar kaybediyor: oldukları yerde, yani geride kalıyorlar.

Eleştiri özgürlüğü kaybediyor, çünkü yön göstermek için düşünülmüş bir tanım polis, okullar ve üniversiteler için bir kurala dönüşüyor.

Ve paradoksal olarak İtalyan Yahudileri kaybediyor. Ne bir euro ne de yeni bir cezai koruma alıyorlar, ama özel bir muamelenin muhatabı olarak gösteriliyorlar. Kızgınlığın büyüdüğü zemin bu. Antisemitizmin kendini bir ayrıcalığa tepki olarak anlatmasına yardım eden bir yasa, antisemitizme karşı bir yasanın tam tersidir.

Ne gerekirdi

Yahudilerden bir şey almak değil. Herkese aynı şeyi vermek.

Bu yasanın ilk satırında andığı Anayasa'nın 3. maddesindeki eşitlik, her seferinde bir mağdur seçerek gerçekleşmez. Aynı saldırı, saldırıya uğrayan kim olursa olsun aynı değeri taşıdığında gerçekleşir.

Kaynaklar: md. 604-ter · UNAR, Strateji 2021-2030 · Domani · Sistema Penale · Pagella Politica · Senato, S. 22 sayılı tasarı · CDEC Raporu 2025 · Avvenire · Euronews · AP · Eunews · Avvenire, Cesare Mirabelli ile söyleşi · L'Espresso

DemokrasiTrump

← Görüşler'e dön