GÖRÜŞ
Hibrit savaş, gizli kanıtlar: çift hatlı tırmanış
2 Eylül 2026
4-5 Ağustos 2026 gecesi, Leipzig/Halle Havalimanı'nda bir Ukraynalı Antonov kargo uçağının yakınında patlayıcı yüklü bir drone bulundu — 2022'den beri Kiev'e yapılan askeri yardımlar için lojistik merkez olarak da kullanılan bir havalimanı. Buradan başlayan olaylar zinciri, bir ay sonra devletten devlete resmi bir suçlamaya dönüştü. Olayları yaşandıkları sırayla takip ettim ve her adımda doğrulanmış olanla sadece makul olanı ayrı tutmaya çalıştım.
Ne oldu
Düzenek, detonatör arızası nedeniyle patlamadı. Kimliği belirsiz ikinci bir araç, havalimanından altı kilometre uzakta ve 400 metre yükseklikte, inişini yarıda kesmek zorunda kalan bir DHL kargo uçağına çarptı: pilot Hannover'e yöneldi, uçağın burnunda hafif hasar oluştu. On gün sonra aynı bölgede askeri tip patlayıcı taşıyan üçüncü bir drone bulundu. 1 Eylül'de Alman hükümeti saldırıyı resmen Rusya'ya atfetti: Bonn konsolosluğunun ve Berlin Rus Evi'nin kapatılması, AB ile görüşülen yaptırımlar, NATO'nun tam dayanışma açıklaması. Moskova ise her şeyi uydurma kanıt olarak reddediyor.
Amaç üzerine alternatif bir hipotez — atfedilmiş, kabul edilmiş değil
Hibrit savaşa dair doktriner bir okuma, bir dronun başarılı olmak için patlamasına gerek olmadığını savunuyor: bu tür sızmaların amacı, Avrupa hava savunmasının tepki sürelerini test etmek, radar kapsama boşluklarını haritalamak ve doğrudan çatışma açmadan kritik altyapının geçirgenliğini göstermek olabilir. Bu okuma, bu tür olayları başarısız saldırılardan çok sistematik testler olarak görenlerin savunduğu "gri bölge" doktrinine uygun — ama Leipzig'deki bu spesifik vakada herhangi bir resmi kaynak tarafından tespit edilmiş bir gerçek değil, doktriner bir yorum olarak kalıyor. Bunu olgusal anlatımdan ayrı tutuyorum, tıpkı aşağıda yanlış bayrak hipotezini ayrı tutmamın nedeniyle aynı: ikisi de makul, ikisi de kanıtlanmamış.
Atıf sorunu
Maddi olgu tartışma konusu değil; atfı destekleyen istihbaratın ne kadarının kamuya açık olduğu ise öyle. Almanya, Moskova'yı Avrupa'daki drone sızmalarıyla ilişkilendiren ilk ülke değil ve yıl başından bu yana kıtada Rus hibrit operasyonlarına atfedilen olay sayısı yüzü fazlasıyla aşmış durumda — bu tek başına suçlamayı bir icat haline getirmiyor. Ama bugün her iki versiyonun da tam kamuya açık kanıtı yok: ne Moskova'ya yapılan atıf, ne de Kremlin'in öne sürdüğü, kendisi de doğrulanabilir hiçbir unsur sunmayan yanlış bayrak hipotezi. "Birinin işine yarıyor" hiçbir yönde kanıt değildir.
Diplomasi var
17 Haziran 2026'dan beri Avrupa Konseyi Başkanı Antonio Costa, Kremlin ile doğrudan bir diplomatik kanal sürdürüyor — AB kaynaklarının kendisinin "kısa, esaslı bir alışveriş içermeyen" diye tanımladığı, koşullar uygun olduğunda müzakereye hazır olmak için açılmış temaslar. Her şeyin baskı, hiçbir şeyin diyalog olmadığı doğru değil: iki hat paralel ilerliyor ve ikincisinin birincisiyle aynı siyasi enerjiyi alıp almadığını sormak meşru kalıyor — ama diplomasinin hiç işlemediğini yazmak doğru değil.
Kim kazanıyor — izlenimlerle değil, rakamlarla
2026'da İtalya'nın savunma harcaması 32,4 milyar euroya ulaşıyor, tarihi bir rekor. ReArm Europe planı dört yılda 650 milyar euroya kadar ek bütçe alanı yaratmayı hedefliyor. Aynı dönemde Avrupa'nın en büyük on silah üreticisinin Brüksel'deki lobi harcaması bir yılda %40 arttı; Avrupa Parlamentosu üyeleri ile savunma sanayisi arasında 197 görüşme yapıldı — önceki beş yılın ortalamasının iki katından fazla. Ancak gerekli bir düzeltme: dünya genelinde 50.000 iş yerinin risk altında olduğu ve 37.000 çıkışın zaten kararlaştırıldığı Volkswagen krizi, CEO Blume'un kendi ifadesine göre, "askeri kapitalizme" dönüşümün öteki yüzü değil: açıklanan neden Çin rekabeti, ABD gümrük tarifeleri, üretim fazla kapasitesi ve işçilik maliyetleri. Yeniden silahlanma ve otomotiv krizi, Alman kapitalizminin birbirine paralel iki dinamiği olarak kalıyor, biri diğerinin nedeni değil — bunları birbirine bağlamak, başka yerlerde uygulandığını gördüğümde reddettiğim aynı nedensel kestirmeyi olurdu.
İkinci bir cephe, burada yalnızca değinilmiş
Aralık 2025'te AB, Rusya Merkez Bankası'na ait yaklaşık 200 milyar euroluk varlığın dondurulmasını kalıcı hale getirerek altı aylık yenileme oylamasını kaldırdı — Rusya'nın Belçikalı saklama kuruluşu Euroclear'a karşı 226 milyar dolarlık tazminat talebiyle hukuki olarak itiraz ettiği bir adım ve marjinal olmaktan uzak bir uluslararası hukuk sorusu ortaya çıkarıyor: egemen dokunulmazlık ve yurt dışında park edilmiş bir devlet rezervinin fiilen dokunulmaz olmaktan çıkmasının ne anlama geldiği. Burada daha fazla geliştirmiyorum: kendi dosyasını, özel bir simetri testini — başka bir devlet Batılı varlıkları dondurduğunda ne olur? — ve tek tek doğrulanmış kaynakları hak ediyor. Burada sadece gelecekteki bir konu başlığının tetikleyicisi olarak not ediyorum.
Yargı
Leipzig dronunun yeniden silahlanmayı haklı çıkarmak için uydurulduğuna dair kesin bir kanıt yok — bunun kanıtı bende yok, bunu iddia edenlerin de tam tersini iddia edenlerden daha sağlam bir kanıtı yok. Ancak "kimin işine yarar" sorusunun kamu bütçelerinde kısmi ve doğrulanabilir bir yanıtı olduğuna inanıyorum: olay gerçek, sahte ya da ikisi arasında bir şey olsun, savunma sanayisine akan para zaten akıyor, büyüyor ve tırmanışta — gerçek ya da algılanan — en rahat gerekçesini buluyor. "Dronu kim koydu" ve "drona verilen tepkiden kim kazanıyor" sorularını ayrı tutmak görecelilik değildir: her ikisini de sormaya devam etmenin, birini diğerini memnun etmek için eğmeden, tek yoludur.